Ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil...İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.Öyle günlerim oluyor ki,etrafımda küçük bir hareket,en hafif bir ses bile istemiyorum.Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum.Kafamda hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller ,bana herşeyden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor...Fakat sonra birden bire etrafımda bana yakın birini arıyorum.Bütün beynimde geçen şeyleri teker teker ,uzun uzun anlatacak birini.O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz.Kış günü sokağa atılmış bir kedi yavrusu gibi kendimi zavallı hissediyorum.