Bu hayatta mı olur artık, yoksa başka bir hayatta mı? Evime döneceğim.
Dışarıdakı fırtınadan ağaçlar çatırdayacak ama artık içime korku salamayacak, ne kırmızı bulutlar ne de şehir ışıkları.
Evime döneceğim, hiç sahip olmadığım evime ya da hatırlayamayacağım kadar uzaklardakı evime; çünkü oradayken aslında kendimi hiçbir zaman, asla evimde hissetmedim.
Çocukken en çok söylemek istediğim ama o küçük göğsüme hapsettiğım cümleyi şimdi yankılıyorum içimde:
“Anne, çok üzülüyorum.”
instagram.com/p/DXPotWUAv1D/?...
Sonra viski içiyor ve dalgaların sesini dinleyerek Naoko'yu düşünüyordum. Onun öldüğünü ve artık bu dünyada olmadığını düşünmek bana çok garip geliyordu. Bu gerçeği henüz bir türlü kabullenemiyordum. Buna inanamıyordum. Tabutuna çakılan çivilerin sesini kulaklarımla duymuştum, ama gene de bir hiçliğe dönüştüğü fikrine bir türlü alışamıyordum.