Başkaları gündüz erdemli olur, gece ise günah işler; bense gündüzleri riyakâr, geceleri ise saf arzuyumdur. Keşke görebilseydi beni, keşke ruhumun içine bakabilseydi. Keşke!
Bir kadının aşkından değil; aşk -herhangi bir aşk- bizi olanca çıplaklığımız, mutsuzluğumuz, incinebilirliğimiz, hiçliğimiz içinde gösterdiği için de öldürür kendini insan.
Ona söylemediğim ne kadar çok şey var. Onu yitirme korkusu artık bir “sahip olma” özlemi değil, bunları ona bir daha hiç söyleyememe korkusu. Bunların ne olabileceğini bilmiyorum, ama onun yanında olsaydım, bu sözlerin bir sağanak gibi boşanacağını biliyorum. Bir yaratma durumudur bu, Tanrım, ne olur onu yeniden bulayım.