Yalnızlık. Vurdumduymazlık. Sevgisizlik. İlgisizlik... Küçüktüm ama seziyordum. Olanı biteni anlamaz sanıyorlardı ama her şeyi anlıyordum. Hırçındım bu yüzden. Yeni bir kimlik aradım. Mazisiz yaşamak istedim. Bensiz bir ben...
Sonra okullar... Hiç sevmedim, hiç! Kurallar, gereksiz disiplinler, otoriter hocalar, asık yüzler... Farklı olanı fark etmek istemeyen genellemeciler... İnsanı kuruma, kurallara feda eden bürokrasi...
Devlet bir devdi ve okul bu devin elleriydi. Yine kendimleydim. Yine görünür görünmez baskılar altında yaşıyordum. Yine kendi içime kıvrılmıştım...
Ben de bir şeyler söylemek istiyordum ama dilime gelen her söz anlamını yitiriyordu... Zaman sanki bir rüzgâr... Gülün ömrü az olur... İçimde buruk acı... Ah bu şarkıların gözü kör olsun!