Nefret insanı köreltir. Sen bunun farkında değildin. Sevgi en uzak yıldızda yazılı olanları bile okuyabilir ama nefret seni öylesine köreltmişti ki, bayağı arzularının dar, sınırlı, zaten şehvetle solmuş bahçesinden ötesini göremiyordun. Hayal gücünden tümüyle yoksun olman, kişiliğinin bu gerçekten ölümcül kusuru, içindeki "nefret"in sonucuydu. "Nefret" kurnazca, sessizce, gizlice, tıpkı likenin solgun bir bitkinin köküne dadanması gibi, kişiliğini kemirdi, sonunda en küçük çıkarlardan, en aşağılık amaçlardan başka şey göremez oldun. Sevgiyle gelişebilecek iyi özelliklerini "nefret" zehirleyip felce uğrattı.