Kendime
@Notlar
248 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ne yazsam, hissettirdiklerini, düşüncelerimi nasıl aktarsam diye düşündüm ama kitabın arkasında yazan kısmın oldukça yeterli olduğunu düşünerek sadece bunu bırakmaya karar verdim.
“Görülen ve görülmek istenen dünya arasındaki yakınlık veya uzaklıklar…”
Spoiler
Gerçekten mahvoldum. Uzun zamandır bir kitapta ağlamıyordum…
K’yi çok sevmiştim. Kendi dünyasında yaşayan, mantıkla hareket eden, iradesi güçlü insanların aşka yenilmesi beni çok üzüyor… Aslında sadece aşkını kaybettiği için intihar etti demek olayı basitleştirir belki de. Bunun çok daha üzücüsünü yaşadı bence. Hayattaki tek yakınında öyle bir darbe aldı ki yalnızlığın baki kaldığı düşüncesine dayanamayıp yaşama devam etmek istemedi…
İyi ve kötü çok güzel aktarılmıştı. Hocanın ölümüne dair ilk cümleleri okuyunca gerçekten çok üzüldüm. Çünkü bence iyi biriydi. Her ne kadar kendisi geçmişinin kötülüğünden bahsetse de ben ona inanmıyordum ve hep o abartmıştır diyordum AMA okudukça o kadar sinirlendim ve o kadar hak verdim ki ölümüne, bu zamana kadar yaşamış olması bile beni sinirlendirdi (ki yaşayan bir ölü olmasına rağmen) Yaptıkladını öğrendikçe benim için o gerçekten ölmeyi hak eden kötü birine evrildi.
Soseki’nin hep abartıldığını düşünür, kitaplarından çok da etkilenmezdim. Ama bu gerçekten başarı eseri olmuş. “Gönül” ismine yakışır bir duygu kitabı olmuş. Neredeyse her anında yazılan tüm duyguları hissettim. Çok güzeldi.
Hesse’nin çok iyi bir karakter analizcisi olduğunu düşünüyorum. Yazdığı tüm karakterleri okuyucuya sonuna kadar yaşatmasını çok seviyorum. Bu kitapta da tam olarak bir göçebeyi hissettim.
Knulp ile sık sık ortak fikirlerde buluştuğum için mi bilmiyorum ama kitabı çok sevdim. Yapılan davranışların/verilen kararların zamanla sorgulanmasında vardığı nokta çok tatmin ediciydi. Aksi ihtimalleri hep düşünüyoruz, acaba daha iyisi olur muydu sorgusunda kalmak hayatımızın birçok alanında bizi geçmişe kilitleyip anda kalmamızı engelliyor. Fakat bu kitapta, bu acabaları yaşadığımız zaman da başka ihtimallerin varlığını düşüneceğimiz ve bu düşünceden çıkmadığımız sürece de hiçbir zaman memnun olmayacağımız çok güzel bir şekilde aktarılmış.
Yaşadığımız şeylere nankörlük etmeyip sızlanıp yakınmalara “paydos” diyerek olanın en güzel olduğunu kabul etmemiz gerekli.
Konusunu ilk okuduğumda ilgimi bu kadar çeken bir kitabı okurken nasıl bu kadar sıkıldım bilemiyorum. Maalesef hayal kırıklığı oldu benim için….
İntiharı benimsemiş birinin düşüncesel dünyasını okumayı bekliyordum fakat sadece eylemlerini okudum. Fazla betimleme ve durumsal anlatım sebebiyle çok sıkıldım. Bana göre kitap 80-100 sayfa aralığında olsaydı da istediğini anlatabilirdi.
Soseki’den okuduğum 3.kitabı. Her kitabında belki bu sefer bu kadar övgünün sebebini anlayabilirim diye başlıyorum ama hikayeler her seferinde beni dışarıda tutuyor sanki. Birkaç kitabına daha şans verip yargımı tekrar değerlendireceğim.
Böyle sinir bozucu/öfkelendirici bir konunun hiç sıkmadan hatta merakla okutabilmesini tamamıyla Tanizaki’nin dili kullanma ve aktarma başarısına veriyorum…
Kitapta baştan beri pedofilik bir konu
