Sırf yetersiz biri olduğum düşüncesinde kaybolmamalıyım. Hala bir şansa sahip değil miyim? Eksik de olsam iyilik yapıp, güzellikle konuşamaz mıyım? Hayal kırıklığına sebep olan ben de bazen, sadece bazen iyi bir insan olamaz mıyım? Böyle düşününce yeniden hayat buluyor, gelecek günler için sabırsızlanmaya başlıyorum.
İyi bir üniversiteye girmek, ilk düğmeyi iyi iliklemektir derdi annem. O yüzden okulu kazandığımda içim rahatlamıştı, bu şekilde yaşamaya devam edersem diğer düğmeler de kolayca iliklenecekmiş gibi gelmişti. Öyle düşünmem sanrıdan ibaret miydi sence? Böylesine akıllıyken üstüne delicesine çabaladım ama yine de bölümümle ilgili iş bulamadım. Şimdi ben buna nasıl dayanacağım?