Onu tanıdığımdan beri ilk kez utana sıkıla bana elini uzattı,cildindeki kabukları hissettim. Hafifçe gülümsedi ve gitmeden önce "Umarım bu gece köpekler havlamaz.Hep benimkiymiş gibi geliyor, "dedi
"Ağlamak,ugradığımız felaketlere karşı vücudumuzdaki son kuvvet kalıntılarının bir feryadıdır.Ağlayamadığımız zamanlar bizde o iktidarın da mahvolduğu vakitlerdir ki onun yerine geçen dokunaklı bir sükunet en şiddetli elem gözyaşından daha gönül yakıcıdır."