İnsanlara söz ettirmem. Olmaz. Bir yerlerde bir şeyler kalmıştır. Durmam, vardır. Parlıyordur. Biz onu bulamıyorsak, gücümüz yoktur. O parlak ışığı göremiyorsak, gözümüz içimizin karanlığındadır.
«Vermek isterim ama verdiklerim yerini bulmalı, değmeli,» der durursun. Oysa meyva bahçenizdeki ağaçlar ve çayırlara saldığınız davarlar böyle söylemiyorlar. Onlar yaşamak için veriyorlar, çünkü vermezlerse ölür, yiterler.
.... ............ .........
Çünkü gerçekte can’a bir şeyler veren Hayat'tır... sense kendini gerçek verici sanıyorsun. Oysa, bir tanıktan öte bir şey değilsin.
İnsan kendini bulmalı, özünü elde etmeli ve şuna da inanmalıdır: Hiçbir şey, -Tanrının varlığını gösteren en değerli kanıt (delil) dahi-, kişioğlunu kendinden, benliğinden kurtaramaz.