Dilsiz ÇaÇaron
@Ogeday_orhan
Evi Nepal'de kalmış Slovakya'lı bir salyangozdur ruhum
Ütopyalar güzeldir...
733 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı anlatmayacağım...
Merak edenler kitabın içeriğinden ziyade gerçek hikayesine ilgi duyanlar burdan okuyabilir
Tasarlanan Bir Ölüm: İntihar / Édouard Levé - Sanat Karavanı share.google/5KDw3B6KO2wWLVSNm
Reklam
Bir münzevinin, melankoligin sözcükler okyanusu
"Gerçeğe ulaşanlar huzursuzdur. Siz huzursuz olmamak için budala olmayı tercih ediyorsunuz" derdi kardeşim ve onun tavsiyesiyle tanıştığım bir kitaptı.
Portekiz deyince aklımıza ilk kasifleri gelir Henrique (D.),Vasco de Gama, Bortolomeu Dias, Pedro Alvares Cabral gibi ve benim içinde okuduktan sonra Portekiz'in edebiyat okyanusuna açılan şairi Pessoa geliyor artik. Kitaba gelecek olursak.
"Huzursuzluğumun sessizliğinde, aşkım, içindeki ağaçlıklı bir yolun en ucunda, terk edilmiş bir evin kapılarının açıldığı bu kitabı büyüttüm.Bütün çiçeklerden ruh topladım onu yazmak için, kuş cıvıltılarındaki geçici anlarla bir sonsuzluk ve durgunluk ağı dokudum."
diyor yazar Pessoa bu kitabı için.
Çogu yazar gibi Pessoa'da yalnızdır, munzevidir "Ana yurdum Portekizcedir"diyen
bir şairdir Pesao, Huzursuzluğun kitabı da öldüğünde sandığından çıkan 27 bin sayfa notlarından derlenmiş, yazilmis bir anlatıdır.
Kitap da bolca Tanrı ve ölüm üzerine şairce bir anlatım, benzetmeler, teşbihler, sözcükler okyanusu var. Zıtlıklar gidip gelen artıyla eksiyi yan yana çok güzel koyan bir yazar, Pessoa. Toplum dışı kendini onlardan soyutlamış, yalnız münzevi bir adam.
Başka insanlarin arasın da rol yapıyor zaman zaman başka biri olmaya çalışıyor.
Başkasıyla iletişim kurmaya zorlandigin da ve toplumsal baskılardan dolayı bir düğüne, cenazeye katılmayı bile kendine dert edinen, insanlarla temas etmekten bu kadar rahatsiz olan biri Pessoa ve şöyle diyor "bir yere davet edildiğimde geceden düşünmeye başlıyorum" kendini öylesine soyutlamışki insanlardan, haliyle de böyle bir karakterden de böylesine bir eser çıkardı.
Karanlığa kibrit yakalım kitaplara değil
Mutlu olmamız için gerekli her şeye sahibiz, ama mutlu değiliz. Bir şey eksik...Bu yüzden kitapların faydası olabilir diye düşündüm.
(Sayfa 104) böyle diyordu yazar.
Belkide bizler kendimiz olmaya zamanimiz yokturda anca mutlu olmaya zamanımız vardır kim bilir
1953 yılında yayınlanan ve distopik bilim kurgunun öncülerinden olan eser kitaplarin yasaklandığı yakildigi ve bu iş için görevlendirilmis itfaiyecilerin olmasıni konu eder. Garip degilmi itfaiyeciler yapıyor bu görevi, yangın söndürmek yerine yakmakla görevlendiriliyorlar hemde kitapları, kitaplarla beraber düşünceleri insanların düşünce özgürlüklerini yakiyorlar. Totoliter baskıcı bir rejim için hizmet veriyorlar.
Yazar bu kitabi 1953 te yazarak bize çok sonraki yılların Amerika'sini itfaiyecilerin bulduğu her kitabi yaktigi bir dönemi anlatiyor. Peki nedir "fahrehneit 451" kağıdın yanma derecesidir kitap isminin burdan alması da ayrı güzel bir detay.
Kitabın konusuna gelecek olarsak kitapları yakmakla görevli itfaiye eri Guy Monteg'in bir aksam iş dönüşün de mahalleinde karşılaştığı ilginç bir kızla tanışmasiyla değişir, sonra da yerlesik düzeni yaptığı işi sorgulamaya başlar, eyleme geçip mucadele etme kararını alır.
Otoriter bir duzene eleştiri bakımından bütün teknolojiyle insanin ve düşüncelerinin kusatildigi farklı düşüncelere asla izin verilmediği, sorgulama yollarının tamamen kapatıldığı, kitapların tamamen yok edildiği bir dünya kurgulanmıştır bu eserde..
Yalnızlıginizı (yalnızlığı değil) sevdirir bu kitap
Uzun zamandır merak edip okumak istediğim bir yazardı Fournier yazarın okudugum ilk kitabıda Tek yalniz ben değilim oldu
Kitaba gelecek olursan tek başına yaşayan bir yaşlınin yalnızılık üzerine melankolik, hüzünlü vurucu sözleri üzerine bir kara mizah.
Panjurlari sürekli kapalı komşularına kafayı takmış, yalnızlıktan sıkılınca belediyeden kendisine sohbet etmesi için görevli isteyen yer yer eşine, annesine ölen kedisine özlemini dile getiren deli saçması bir adam Fournier. "Herkes beni terketti" diyorken bile bir hüzün kadar bunu kabullenmişligiylede sizi mutlu edebiliyor yazar ve şöyle bir soru soruyor.
Yalnızlık zor mudur? ve cevabını veriyor sonra
Başkaları olmadan yaşamak zor, başkalarıyla birlikte yaşamak da zor. Yaşamak hep zor.Sessizliği severken bir gevezeyle yaşamak, köy hayatını severken şehir hayatını seven biriyle yaşamak, gündüzü severken geceyi seven biriyle yaşamak.
Yaşamın içindeki tezatliklar kadar kendi icinde de yaşıyor tezatliklari benimde çokça kapıldığım bir duygudur bu.
Yalnızlığınızi sevdiyseniz okumaktan keyif alacağınız bir anlati bu kitap, ben sevdim
Masalsı kentler (sürpriz sonlu resmedilmiş)
Modern dünyanın masal anlatıcısı böyle tarif ediliyordu yazar Calvino.
Yazarın o görünmeyen hayali, kurgu kentlerini okurken kendinizi o masalsılığiň içinde buluyorsunuz. Yazar Calvino Marko Polo ile Kubilay Han'ın satranç oyunları esnasında aralarında geçen ve gezgin Polo'nun gördügü kentler üzerinden Han'a anlatılarından esinlenerek yazdığı kitabinda geçen ve her birine bir kadın ismi verilmiş kurmaca kentler tasvir eder okurlarına. İnsanlığın mekan kurgusu üzerine de fikirler edinebilecegi harika kentler sunar okurlarına .Yazar kentlerin sokaklarına aşina, kimi zaman ise yabancı seyyahlar olarak görür biz okurların Calvino, kent sokaklarında dolaştırır bizi yazar ve taşıdığı anıları Calvino’nun akışkan zamanına yerleştiren her okur kentleri tekrar biçimlendiren bir döngünün parçası haline gelir ve kentin belleğini yaratarak onları görünür kılmak için içsel bir haz duyar olur. Çoğu kentleri okurken kafanızda gercekten de bir kadın figürü belirir ve ben okur olarak bu kurmaca kent isimlerini çok sevdim hayatinizda bir şeylere bir seylerinize isim arayacaksaniz size harika fikirler sunabilir.(İsimler yorumda)
Son olarak da bu kitabı okuyup kurmaca şehirlerden esinlenen Perulu mimar Karina Puente'nin illüstrasyonlarini da görmenizi isterim
xxi.com.tr/i/gorunmez-kent...
Reklam