Okan Gümüş
@Okan_gms50
Yeryüzünün öğretmeni olabilmek için gökyüzünün öğrencisi olmak lazımdır.
Katip Bartleby, Amerikalı yazar Herman Melville tarafından yazılmış önemli bir edebi eserdir. Hikaye, ilk olarak 1853 yılında yayımlanmıştır.
Hikaye, bir ofis ortamında çalışan sıradan bir yazı işleri memurunun perspektifinden anlatılır. Hikayenin merkezinde yer alan Bartleby karakteri, "Ben yapmamayı tercih ederim." şeklindeki ünlü repliği ile tanınır. Bu replik, toplumun ve iş dünyasının standartlarına karşı bir isyanı ifade eder. Bartleby'nin sessiz direnişi, anlamın hem ifade edilmiş hem de ifade edilmemiş yollarla nasıl iletilip kaybedildiği konusunu işler.
Hikaye, Bartleby'nin iş yerindeki tuhaf davranışlarına tanıklık eden anlatıcının perspektifinden anlatılır. Bartleby'nin gizemli kişiliği ve davranışları, onun yalnızlığını ve izolasyonunu vurgular. Hikaye boyunca Bartleby'nin iç dünyasına giremezsiniz ve bu da onun izole edilmişliğini yansıtır.
Hikaye, iş hayatının tüketici ve duygusuzluğunu eleştirir. Bartleby'nin tutumu, modern iş dünyasının anlamsızlığını ve insanların sadece birer rakam olarak görüldüğü bir ortamda nasıl kaybolabileceğini gösterir.
Anlatıcı, Bartleby'ye karşı zamanla artan bir merhamet ve empati hisseder. Ancak bu hisler, sonunda Bartleby'nin trajik sonuyla çatışır. Bu durum, insanlığın merhamet ve empati duygularının, sert toplumsal gerçeklerle çatışmasını yansıtır.
Modern edebiyatta önemli bir yer tutan sembolik ve metaforik anlatımıyla dikkat çeker. İnsanın anlam arayışı, iş dünyasının sıkıcılığı, izolasyonun etkileri gibi evrensel temaları ele alması nedeniyle edebi analizlerde sıkça incelenir.
Yüzlerce yıl boyunca Hristiyan kilisesi, insanın doğumuyla günahkâr bir varlık olarak hayat bulduğunu söylemiştir. Tanrının emirlerine karşı gelip bilgelik ağacının meyvesini yiyerek insanoğlu kendini lekelemiş, kaderini sonsuza dek değiştirmiştir. Peki, bu görüşten hareketle insan gerçekten “lekeli”, kusurlu bir varlık mıdır? Herkesin içinde iyilik olduğu kadar, kötülük de var mıdır? Bu iyilik ve kötülük doğuştan mı gelir, yoksa sonradan mı kazanılır? En temiz, en saf saydığımız varlıklar olan çocukların doğasında bile, kötülükten veya vahşilikten kan dökme arzusu gibi dürtülerden bahsedilebilir mi? 1954 yılında, İngiliz yazar William Golding tarafından yazılan Sineklerin Tanrısı, tam da bu soruları sordurur okuyucuya.
Kitabın ana temasını oluşturan “ilkel” ve “uygar” kavramları arasındaki çatışma, aslında küçük-büyük bütün insanların doğuştan itibaren içinde bulundukları çatışmayı gösteriyor. İnsanlarda (ister büyük ister küçük olsun) hem iyi hem kötü içgüdüler bulunur. Bu içgüdülerden hangisinin baskın geleceği ise, gelişim dönemlerindeki sosyal referansına bağlıdır. Çocuk ve ergenler neyin iyi neyin kötü olduğunu ayırt edemezler. Anne-baba, eğitim kurumları veya model olabilecek diğer kişi ve kurumlar çocuğu olumlu yönde etkilemeye, iyi olan içgüdülerini geliştirip, kötü olan içgüdülerini engellemeye çalışırlar. Sineklerin Tanrısı’nda çocuklar kötü duygularından tamamen arındırılmamış ancak bazı yasaklarla sınırlandırılmışlardır. Ve yasakların, büyüklerin olmadığı ortamda da kötüye yönelen duygular, uygarlığın koyduğu sınırlara aldırmadan vahşice ortaya çıkmıştır.
Sineklerin Tanrısı, öyküye konu olan çocukların ilk öldürdükleri domuzun başını mızrağa geçirerek yaptıkları ve adanın sineklerince rahat bırakılmayan bir totemdir. Bu kitabın kahramanlarından olan
Nobel Edebiyat Ödüllü yazar 
John Steinbeck tarafından kaleme alınan, filmlere ve tiyatroya konu olan, Dünya Edebiyatı’nın başyapıtları arasında yer alan Fareler ve İnsanlar romanı 1930’ların Buhranı sırasında Amerika Birleşik Devletleri’nde iki çiftlik işçisi ve yakın arkadaş olan George Milton ve Lennie Small’ın yaşadıkları trajik olaylar anlatılmaktadır. Eser, işçi sınıfının gerçek umut ve hayallerini ele alırken aynı zamanda her şeye galip gelen bir dostluk hikayesi de anlatmaktadır.
John Steinbeck tarafından kaleme alınan, filmlere ve tiyatroya konu olan, Dünya Edebiyatı’nın başyapıtları arasında yer alan Fareler ve İnsanlar romanı 1930’ların Buhranı sırasında Amerika Birleşik Devletleri’nde iki çiftlik işçisi ve yakın arkadaş olan George Milton ve Lennie Small’ın yaşadıkları trajik olaylar anlatılmaktadır. Eser, işçi sınıfının gerçek umut ve hayallerini ele alırken aynı zamanda her şeye galip gelen bir dostluk hikayesi de anlatmaktadır.