Ahmet Hamdi Tanpınarin okuduğum ilk kitabı bu oldu. Bana dili ağrı geldi. Çok akıcı olduğunu da söyleyemem. Okurken zorlandığım hatta sıkıldığım bölümler oldu. Özellikle kitabın sonlarına doğru Saat biçiminde bir enstitü binası yapma fikri ile ilgili sayfalarca yazı bıkkınlık vermedi değil. Kitap Hayri İrdal'ın anılari şeklinde kurgulanmış. Hayri İrdal çocukluktan saatlere ilgi duyan biridir. Saatlere ilgi duyması ve tabi Halit Ayarcı kendi tabiriyle aziz velinimeti ile karşılaşmasi hayatını değiştirmiştir. Kitap, yoksulluğun , biçareliğin her türlüsünü tecrübe eden Hayri İrdal'ın, hayatının değişmesiyle çevresindeki insanların ona karşı olan davranış ve tutumlarının nasıl değiştiğini anlatır. Buna eşi de dahildir. Sünepe, korkak ve beceriksiz dediği kocasına karşı bambaşka bir insan olmuştur. Insan ilişkileri detaylıca dile getirilmiştir. Hayri İrdal'ın hayatıni kendi tabiriyle bir cehennem girdabına çeviren bir Cemal Bey karakteri vardır ki öyle insanlardan Allah uzak etsin. Nevzat Hanım'ın hayatı ise okurken en üzüldüğüm bölümler oldu. Böyle insanlar gerçek hayatta da vardır. Insanın biçareligi , bir kadına duyulan bağlılık, insanların ikiyüzlülüğü hakkında hoşuma giden alıntılar paylaştım. Genel olarak okuduğuma pişman değilim ama bitirmesi biraz zor olan bir kitap oldu benim için.