İnsan hepsini aynı anda düşünemiyor ama görebiliyordu. Aklımdaki kelimelerin,aklımdaki hayallere yetişememesi gibi bir şeydi bu. Kelimeler duygularıma yetişemiyor ve yetersiz kalıyorlardı. Demek ki duygular, şu karşımdaki ışıl ışıl parıltılı gök gibi aslında birer resimdiler.
Yaşam değerlidir ama acil bir durum da değildir.
Mutluluklar, huzurlar, akan güzel yıllar, acılar, başarılar ya da başarısızlıklar....
Ne önemi var hepsini siz yaşamadınız mı?