Yengiden yengiye,zaferden zafere koşulan,iktidarı durmadan daha güçlü,daha baskın,daha şiddetli kılan bir dünya. Bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu anlamaya başladığını görüyorum. Ama sonunda ,anlamanın da ötesinde bu dünyayı kabullecek,benimseyecek ve onun bir parçası olup çıkacaksın.
Şimdi farkediyordum: Belki de yalnızlığımın adı buydu:İplerimi birinin eline vermeyi beklemek.Oysa başka bir ihtimal daha vardı;iplerimi kendim de tutabilirdim. Ve bunun farkına bu yaşımda ancak varmıştım.