okurillus
@Okurillus
- Ruhu için okuyan biri
Sınıf öğretmeni
344 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yavaşlama sanatı, onu doldurma ihtiyacı duymaksızın bir boşluk yaratabilmekle ilgili. Size kendiniz olma imkânı veren, kendi iç sesiniz ve sahici benliğiniz yeniden keşfetmenizi sağlayan bir boşluk. Durup da kendimize ne olduğuna, âlem içindeki varoluşumuza, içimizde kımıldayan duygulara bakabilmek için bir imkân.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tabiatı telaşlandırmayız. Yağmuru, rüzgârı, gündüzü acele ettiremeyiz. Her şey kendi zamanında gerçekleşir. Aynı şekilde biz de kendi dünyamızın doğal ritimlerine bağlı kalır ve onlara saygı duyarsak, daha farklı ve daha anlamlı bir biçimde yaşamayı öğrenmiş oluruz. Bunun için uzun süre beklemeyi bilmemiz gerekir. Beklemek ve sabır, hayatımızdaki ayrıntıları daha iyi fark etmemizi sağlar. Kusurlu insanlarız hepimiz. Bu yüzden her birimiz biriciğiz. Her şey olmamıza, her şeyi yapmamıza ve her şeyi bilmemize imkân yok. Yetenek ve hünerlerimiz kadar, kusur ve incinebilirliğimiz de bizi tanımlıyor.
Gerçek olmayan -ne kadar çekici bile olsa olsa- biz irade ve bilincimiz ortaya koyduğumuz takdirde gerçeği yenemez. İradeyi kuvvetlendirebilmek için de hazza seğirten zihinlerimizi, yeri geldiğinde haz nesnesinden uzaklaştırabilmek gerek. Nefs terbiyesi arzuları gemleyebilmekle olur.
Istırap insan içindir. Onun tecrübesiyle büyür ve adam oluruz. Suçluluk hissi, ar damarı çatlamamış insanlar için bir nimettir. Böylece hatalarımızdan döner ve onu yaratıcı/yapıcı bir oluş hamlesine çevirebiliriz. Beni nihayet ölüm, bize nasıl yaşamamız gerektiğini bıkmadan her gün hatırlatır. Istırap insanı için zafer, seferin ta kendisidir. Hayat yolda olmak demektir, o kadar ki, geçmiş bile yerinde durmaz, bugün ve bugünden hareketlenir.
Kendi ölümlülüğünün, sonunu hayatının farkında olan tek varlık insandır. Bugün geçmişe ışıklarını düşürdüğünde, kendimizi “kader kurbanı” olarak mı göreceğiz yoksa “acılarımdan öğrendiğim bir şeyler var”, mı diyeceğiz? Geriye dönüp baktığımızda, “ içimizde yaşanmadan bekleyen bir hayat” ın suçunu mu duyacağız yoksa “ her şeyi ben yaşarken oldu bunu bilsin insanlar!” mı diyeceğiz?