Gece. Ayakları dibinde karanlık suları Haliç’in. Gecede bir Çan sesi. Dönüp sesin geldiği yöne bakıyor. Ardından kopup gelen iyice şiddetlenmiş rüzgar. Bir ezgi kopuyor dudaklarından. Bir İran ezgisi. Ninniye benziyor. Birkaç damla yaş süzülüyor yanaklarından. Düşen damlaların ıslattığı dudaklarından çıkageliyor bir isim. Civan. Civan Ali.
Sadece uyurken mutlu oluyorum. Uyandığımda kabus başlıyor. Kendimi ıssız bir adaya düşmüş, hapsedilmiş, lanetlenmiş hissediyorum ve ne suç işlediğimi bilmiyorum.