Çiğdem
@Okuyan1muhendis
Bana haksızlık edildiği düşüncesi içimde öylesine gelişti ki artık bütün dünyayı suçluyorum bu bakımdan. Bu bakımdan da istemediğim bir yerlere vardım , artık bütün dünyanın suratına çarpıp duruyorum kapıları.
İnsan talihi bu idi. Hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu. Muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti.
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur romanında lise yıllarında aklıma kazınan ‘acaba ilerki yıllarda da hayat aynen böyle mi sürecek’ dedirten ve zaman zaman bana kendini hatırlatan birkaç satır var. Diyor ki ; “Fakat bugün Mümtaz sevincinde yalnızdı ve bu hep böyle olacaktı. yarın ıstıraplarında yalnız kalacak. bütün tanıdıkları, dostları için bir muamma, bir meçhul yahut hayatın kenarına fırlamış bir rakam olacak, öbürsü gün öldüğü zaman da aynı şekilde yalnız ölecekti...''
7 yıl sonra fark ediyorum ki hayat bu yalnızlıktan hiçbir şey götürmemiş. Neyseki iç dünyamıza yoldaş olan kitaplar var .
“Dünya soğur , akşam serinlerken
Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.”
Birhan Keskin
sonsuza varmadan bir önceyiz sanki
-o sayının da bir adı vardı unuttum-
her şey öyle saydam öyle madensel
kapıların kilitleri açık ve herkes uykusuz
hepsinin elinde bir saat bir sümbülteber
eskiden şaşardık bazı şeylerin yokluğuna
artık bu yokları var etmeyi usladık
ağaçları budadık ormandan balıkları tuttuk denizden
hani bazı açılmaz sanılan kapıları omuzladık
çünkü herkesin elinde bir saat bir sümbülteber
hey koca dünya nasıl avucumuzdasın
nasıl da parlıyorsun ey gözleri maden
çözdüğüm bütün bulmacalardan zorludur yüreğin
elbette kırlardan gelecekler kırlardan
kırlardan gelecekler ellerinde sümbülteber
