Kahveli Kitap
@Okyanuslu
”Okumadan geçemediğim için okuyorum, sıkılsam da okuyorum. Düşünmek için okuyorum, hayran olmak için okuyorum, eğlenmek için okuyorum. Okuyup yoruluyorum. Dinlenmek için de gene okuyorum.”
Artık Ramazan ve gece hayatı başka başka şeyler oldu. Bunlar birbirinden ayrılınca ibadetin ruhani ve derin sessizliğine gece hayatının kaba iştahlarını ve gürültülerini karıştıran eski Ramazan’a da veda etmek lazım geldi. En doğrusu da bu değil miydi?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Artık, “on bir ayın sultanı”, şehre hayat ve hareket vermek için değil, yalnız Müslümanlara oruç ve ibadet vazifelerini yaptırmak için geliyor.
Ramazan her sene biraz daha sessiz geliyor. Eskiden onun bir oruç ve ibadet ayı olduğunu unutturan manasız bir şenlik ve coşkunluk hali vardı
6 Kasım 1937
Ramazan her sene biraz daha sessiz geliyor. Eskiden onun bir oruç ve ibadet ayı olduğunu unutturan manasız bir şenlik ve coşkunluk hali vardı: Karagöz‘e gitmek isteyen çocuk, Saraçhane piyasasında komşu kızına çimdik ve lakırdı atmak isteyen çapkın, gece yarılarından sonralara kadar gezmek isteyen avare, bol kadayıf yemek isteyen obur, kalabalık seyretmek isteyen veya geceleyin mutaddan fazla aydınlık görmek isteyen sıkıntılı adam Ramazan’ı beklerdi. Bunun hülasası gece hayatına iştiyaktı. Ramazan, kafes arkasından dışarıya fırlamak isteyen bunalmış bir halk için, gecenin serin havasını koklamaya vesile oluyordu.
Artık böyle bir lüzum yoktur. Elektrik, şehri senenin her gecesi donatıyor. Her gün, gece yarılarından sonraya kadar devam eden eğlence yerleri, sabaha kadar açık dükkanlar var. Artık, “on bir ayın sultanı”, şehre hayat ve hareket vermek için değil, yalnız Müslümanlara oruç ve ibadet vazifelerini yaptırmak için geliyor. Sessizliği de bundandır. Ve bu sessizliği, ona karşı eski alakanın sıfıra inmiş olmasıyla izah etmek doğru değildir.
Artık Ramazan ve gece hayatı başka başka şeyler oldu. Bunlar birbirinden ayrılınca ibadetin ruhani ve derin sessizliğine gece hayatının kaba iştahlarını ve gürültülerini karıştıran eski Ramazan’a da veda etmek lazım geldi. En doğrusu da bu değil miydi?
İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor. Kendisini sevilmeye layık görmediği için, sevilmekten korkuyor. Sorumluluk getireceği için, düşünmekten korkuyor. Eleştirilmekten korktuğu için, konuşmaktan korkuyor. Reddedilmekten korktuğu için, duygularını ifade etmekten korkuyor. Gençliğinin kıymetini bilmediği için, yaşlanmaktan korkuyor. Dünyaya iyi bir şey vermediği için, unutulmaktan korkuyor. Ve aslında yaşamayı bilmediği için, ölmekten korkuyor.
