Gerçeklerle yaşamaya çalıştık,
Ve sonunda keder oldu.
Hayatın yalanıdır aslinda,
Kanmaya ne gerek vardı.
Toplayıp durduk, yorulduk,
Yalnızlığın ne ihtiyaci vardı mala-mülke.
Arzuladik, naralar attık,
Ruhun ne ihtiyaci vardı şana-şöhrete.
Şimdi öldük, çiçekler ekildi mezarimiza,
Ölünün ne ihtiyaci vardı bahçıvana.
Unuttuğum duyguları hatırlatmaya mi niyetlendin? Hatırladım, özlüyorum.
Ama bu ozlemek dalginalstirdi beni, (seni suclamak istemem), hiç bir şey yapamaz oldum.
Ha bu arada,
Sessizliği seviyorum derken daha seni bilmiyordum, vazgeçtim, nefret ediyorum artik.
Değişiyorum, bu yaşta ve bu zihinle...
Değiştiriyorsun...