Ömer saraç
@Omsarac
"Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler..."
Hiçbir şey değişmez eminim. Aynı hataları yine yapar, aynı boktan durumlara yeniden düşerim. Dokunduğumda üzerim yine insanları, hep uyandığım Kasvetli Sabahlar'a yine uyanırım. Aynı acemilikleri tekrarlarım kesin, bağıramadığım zamanlarda yine susarım. Kaçırdığım trenlere yine yetişemem ve elini uzatmış bana seslenen o kadının elini tutamayıp aynı istasyonda kalırım yine. Pişmanlıklarım da aynı olur, salaklıklarım da. Kaybolan yıllarımı geri verseler yine aynı ağacın arkasına saklanırım, unuturum kendimi; kaybolurum.
Öncelikle kitap harikaydı. Size rahatsızlık veren şeylerin kaynağının o olmayacağını bile bile yine de ya öyleyse dedirterek gizemini muhafaza etmeyi başarıyor. Tamam bu türde yoğun bir sanatsallık beklemiyorsunuz ki öyle olsa belki kitap sıkıcı hale bile gelebilir,,, basit cümlelerle, gözünüzün önünden akan, içimize işleyen Amerikan yaşam tarzıyla (İtalyan dese de gözümüzde hep bir siyahi olarak canlanan bahçıvan gibi) akıp gidiyor. Sonra harika bir şekilde hikaye tepetaklak oluyor ve şaşırtıcı bir sonla bitiyor. Sırada sanırım Hizmetçinin Sırrı var. Sonuç; çok güzeldi.
Absürt
Harika bir romandı. Kahramanların ve anlatının yoğunluğundan ara sıra koptuğunu sansanız da, aslında diğer romanlardan daha dikkatli okuyorsunuz. Her neyse absürtlüklerle dolu, sürpriz bir sonla biten çok güzel bir kitaptı. Karmaşası yerinde, dili güçlü ve güzeldi. Metaforlara, benzetmelere bayıldım. Absürtün doğası gereği istediği gibi şekillendirebileceği bir hikayeyi bazı yerleri biraz uzatsa da, yine de iyi kotarmış. Tavsiye eder miyim? Evet. Saatleri Ayarlama Enstitüsü,nü hatırlattığı içinde ayrıca hoşuma gitti.