Onur Tunç
@OnurTuncAldi
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabın bence Edebiyat anlamında değerlendirilecek bir yanı yok. Gezilen yerler ile ilgili görüşlerden ziyade günlük basit
notlar şeklinde yazılmış. Maalesef burda her okuduğunu güzelleyen bir kesim var. Okuyup beğenmediğiniz kitapları güzel inceleme yazısı yazacağım diye gereksiz bir övgüye boğarken, kitabı okumayı düşünüp inceleme yazılarına bakanları maalesef yanlış yönlendiriyorsunuz.
Reklam
Mitoloji hakkında en ufak bir bilgisi dahi olmayan biri olarak, bu kitabı okurken hem mitoloji alanında bilgiler edindim hem de sürükleyici yapısı nedeniyle büyük bir keyif aldım. Başkomiser Yıldız Karasu ve yardımcısı Tobias ile cinayetleri aydınlatmaya çalışırken bir yandan da, Almanya’da yaşayan Türk vatandaşlarının da karşılaştığı ırkçılığın tarihi süreci, Bergama ve antik yapılar hakkında oldukça çok bilgiye sahip oluyorsunuz. Ahmet Ümit, “Bir konu hakkında bilgim yoksa o konuyu öğrenmek için yazıyorum.” demişti bir röportajında. O yazarken sadece kendini değil okurunu da geliştiren bir yazar. Son olarak da kitabın kapak tasarımından bahsetmeden geçemeyeceğim. Kitabı uzun süreler okuyup bıraktıktan sonra tekrar elime alıp okumaya teşvik eden bir yapısı var. Son zamanlarda gördüğüm en güzel kitap kapağı diyebilirim.
Kimse, görmek istemeyenler kadar kör değildir. -Jonathan Swift-
Jose Saramago’nun Körlük kitabı, kör göze parmak sokan türden bir yapıt. Kitap her ne kadar fiziksel bir körlük sahnesi ile başlasa da, daha sonra bu körlüğün sadece fiziksel bir noksanlıktan ibaret olmadığını, yazarın hikaye aralarında paylaştığı düşünceler aracılığıyla farkına varıyoruz.
Trafik ışıklarında kırmızıda bekleyen bir otomobil, yeşil ışık yandığı halde yerinden kıpırdamaz. Bunun üzerine sabırsızlanan diğer sürücüler aracın başına geldiklerinde, çaresizce kör oldum kör oldum diye bağıran sürücü ile karşılaşırlar. İçlerinden biri bu zavallı kör adama evine kadar eşlik etmeyi teklif eder. Fakat bu körlük bulaşıcıdır ve yardımcı olan adama da kısa sürede bulaşacaktır. İlk kör olan adam, eşiyle birlikte bir göz doktoruna gider. Muayenede fiziksel hiçbir kusura rastlanmaz. Durumun ilginçliğinin farkında olan doktor, geçmiş yayınlarda buna benzer bir hastalık olup olmadığını incelemeye koyulur fakat bu araştırma sırasında kendisi de körlüğe yakalanır. Bu şekilde vakaların ortaya çıkması üzerine hükümet harekete geçer. Kör olan ve körlerle temas etmiş kişileri, kullanılmayan bir akıl hastanesinde karantinaya alırlar. Doktor ve kör olmadığı halde kocasını yalnız bırakmamak için yetkililere kör olduğunu söyleyen eşi de bu kişilerin arasındadır. Oldukça sert önlemlerin alındığı bu hastanede, karantina altında olanlar zamanla devlet tarafından ihmal edilmeye ve ihtiyaçları karşılanmamaya başlanır. Bu terkedilmişlik ve ihtiyaçlarının karşılanamaması sonucunda yeni bir düzen kurulur. Saramago, en ümitsiz görülen anlarda hep bir özdeyiş ile okura ümit verir. Her gecenin sabahı vardır gibi özdeyişlerle bunu pekiştirir. Nitekim kitap da bu minvalde yol alır.
Esaretin Bedeli isimli filmi izlemeyen yoktur. Bu filmde, hapishaneye gelen bir mahkum, diğer mahkumlara hapishane
‘Kendinize’ bir iyilik yapın ve bu kitabı okuyun!. Kendinize kelimesini özellikle tırnak içerisine aldım. Çünkü kitaba göre bütün davranışlarınızın ana sebebi, kendi ruhsal tatmininizi sağlamak. Yardıma muhtaç birisine yardımda bulunurken ya da ülke topraklarını savunmak için can verirken de bu durum böyle. Kitapta bu argümanları savunan Yaşlı Adam ile o güne kadar hiç duymadığı ve kendisine oldukça saçma gelen bu düşüncelere itiraz eden, bunları kabul etmekte zorlanan bir Genç Adam var. Kitabı okurken kendisini yaşlı adamla özdeşleştirenler olabileceği gibi ben okurların büyük bir kısmının genç adam gibi, öne sürülen fikirlere cephe alan bir konumda okuyacaklarına inanıyorum. Zira anlatılanlar bugüne kadar doğru bildiklerimize hiç benzemiyor. Yaşlı adam kitabın henüz başında buhar makinesinin yapım aşamalarından örnek vererek insanın da bir makine olduğu tezini ortaya atar. Bu iddiası üzerine de genç adamla birlikte konuyu; Eğitim, Düşünce, Özgür İrade ve İç Güdü gibi kavramlar aracılığıyla birçok açıdan ele alırlar.
Kitabı çok satanlar listesinde olduğu ve ismi ilgimi çektiği için satın aldım. Konusu hakkında hiçbir bilgim yoktu. Kitabı okumaya başladıktan sonra ise ne umdum ne buldum durumu oldu benim için. Zira kitapta ne çavdar var ne tarla. Yazar, kitabın ana karakterinin hayali üzerinden bağlamaya çalışmış ama ne kadar başarılı olmuş tartışılır. Asıl ismi The Catcher In The Rye olan kitabın ismini Türkçeye kim Çavdar Tarlasında Çocuklar olarak çevirdiyse pazarlama açısından başarılı olmuş fakat bu başarısını okuru kandırarak elde etmiştir. Gelelim konusuna: Kitap öncelikle ilk ağızdan anlatılır. Ana karakterimiz Holden 17 yaşındadır. Dördüncü okulu Pencey’den, diğer üç okulunda da olduğu gibi, derslerindeki başarısızlığı nedeniyle atılmıştır. Ailesine durumu açıklamaktan çekinen Holden, Noel tatili ile birlikte eve gitmeyi planlar ve aradaki 3 günlük süreyi cebindeki paraya da güvenerek otelde geçirmeye karar verir. Fakat oldukça müsrif olan karakterimizin parası kısa zamanda tükenir. Bu nedenle de başka alternatifler aramaya girişir. Bu 3 günlük süre içerisinde de insanlar hakkındaki düşüncelerini okuyucu ile paylaşır. Çevresindeki insanların sahteliğinden iğrenen Holden, onlardan uzaklaşmak ister. Okul falan umurunda değildir. İnsanların oldukça az olduğu bölgelerde yaşamayı hayal eder. Bu hayalini gerçekleştirmeden önce, çok sevdiği kız kardeşi Phoebe’yi görmek ve onunla vedalaşmak arzusundadır. Küçük kız kardeşi, Holden’in diğer insanlarda bulamadığı samimiyet ve saflığın timsalidir. Nitekim bu özellik Holden’in kararlarında da oldukça etkili olacaktır.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Reklam