Samed Gülocak
@OppesMan
Şu anda okuduğu kitap
Bir DistopyaEdebiyat
Okumaktan pek keyif aldığım bir kitap oldu. Dünya'da büyük bir salgın çıkmıştır, insalar kızıl veba denilen bu salgına yakalandığında saatler içinde ölüyorlar. Granser ise bu salgına bağışıklığı olan biri olarak dünyanın sonunda 400 kişilik bir grup kalmıştır. Granser yıllar boyu yalnız kalmış ve uzun süreler sonra başla insanların da hayatta olduğunu öğrenmiştir. Bir kabileye katılır ve insanlığın nüfusunu artırmak için üremek zorunludur ve çok elzem bir şeydir bu. Granser bunları iki torunu olan Tavşanbudak ve Edwin'e anlatmaktadır. Hikaye Granser'in yemeklere duyduğu hasretle başlamaktadır ve ilk başlarda biraz huysuz bir ihtiyar gibi görünse de aslında başından neler geçtiğini öğrenince oturup bir süre düşünüyorsunuz. Gene Jack London ve gene çok iyi bir kitap. Akıp gitti. Kitabın sonunda da güzel bir söyleşiyle felsefe yapılmaktadır. Günümüzde tam salgın, veba sırasında okunacak bir kitap. Bir distopya örneği ve gerçek bir eser. 10/10
Reklam
Okuduğum ruh halinden midir yoksa gerçekten öyle olduğundan mıdır bilinmez ama bu kitap bana varolan yaşama sevincime daha çok yaşama sevinci ekleyen bir kitap oldu. Anlattığı hikaye, öykü her ne kadar çok derin olmasa da yazar vermek istediği mesajı okurlarına çok güzel bir şekilde veriyor. Stefan Zweig, kalemi her ne kadar tür olarak bana uzak olsa da her yazdığı kitabı okumaktan kesinlikle kaçınmayacağım bir kitap. Yaşadığı bir olaydan sonra kendine göre bir suçtan sonra hayatı değişen ve eski bana dokunmayan yılan bin yaşasıncılıktan kurtulup etrafa ve kendisine neşe veren enerjiklik veren bir adamın hikayesinden bahsediyor ve kitabın son paragrafındaki bu sözler hayatta her zaman kullandığım ve beğendim bir söz olmuştur: "Bütünlükten haberdar olan biri yargılamaz ve gururdan kurtulmuştur. Onun karşısında utanmam, çümkü beni anlar. Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar." 10/10
Soğuktan Donmadığınız İçin Şükredeceksiniz
Bana bir öykü göster deseler kesinlikle ilk olarak Ateş Yakmak'ı gösterirdim. Bu kitap öyküler arasında en çok sevdiğim öykülerden biri oldu. Anlatımı sadeliği ve olayın içinde olma hissi bana öyküyü okurken haz veriyor. Ateşi yakmak veya yakamamak. Ateşi yakarsan devam edersin; yakamazsan yakamazsın. Bu kitabın içinde 3 öykü bulunuyor. Ateş Yakmak 1908 versiyonu, Ateş Yakmak 1902 versiyonu ve Yaşama Azmi üç öyküde de hayatta kalma mücadelesi anlatılıyor. Öncelikle Ateş Yakmak hakkında konuşacağım. İki farklı versiyonu olan bu öykü 1902 versiyonunda daha yalın daha betimlemeli ve daha sade anlatılmış. Yer adları daha dikkatle gösterilmiş eylemler doğrudan anlatılmış ve geniş bir özet tarzıydı. Daha sonra Jack London'ın 1908'de tekrar yazdığı bu öykü daha edebi, daha felsefik ve daha okunası bir hale modifiye edilmiştir. Karakterimizin bir yerden bir yere -60 derecede seyahat ederken başından geçen olayları anlatıyor. Ve oturduğum yerde ellerimi ayaklarımı hissettiğim için şükredecek hale getirecek kadar soğuğu içinizde hissettiriyor kitap. 1902 versiyonunda yaşayan 1908 versiyonunda ölen bu adam, kendine fazla güvenip kuzeyde tek başına yolculuk yapmaya çıkmıştır ve sonuçlarına fena halde katlanmıştır. Bir kurt ile seyahat eden karakterimiz donma derecesine gelip ateş yakması zorunlu hale gelmiştir. Ama ellerini ve ayaklarını hissetmiyordur. Ateşi yakabilecek mi? Hayatı tamamen buna bağlı. Yakar veya yakamaz. Yakamıyor sonuç olarak ve adam hayatı boyunca ders çıkaracağı bir şey öğreniyor asla tek başına kuzeyde yola çıkma, tabi hayatının geri kalanı olursa. İkinci öykü Yaşama Azmi. Burda da bir hayatta kalma hikayesi okuyoruz. Karakterimiz açlıkla mücadele ediyor ve canlı bir şekilde yavru tavukları yani civcivleri yiyecek hale geliyor. Gerisini anlatmama pek gerek yok