Hakkı Şakir
@Orthomania
... sonra Şiraz gibi İran şehirleri de haracı uslu uslu ödediler. Timur'un namı hutbelerde okundu. Timur, şah ailesinden her birinin eline damgalı, kırmızı tuğralı fermanlar verdi. Şimdi artık onlar Timur'un birer valisi olmuşlardı.
Zevki seven bu İranlılar, şarapla "bade'ye, cam-ı cem" e methiyeler söylüyorlardı. Kahramanlık destan ve şarkılarını okumak, onlara zırh kuşanmaktan daha tatlı geliyordu. İmanları aleyhinde konuşanları taşla öldürür, fakat beri yanda da elde kadeh, imanın boşluğunu tartışırlardı. Bunlar Asya'nın Yunanlarıydı: Günübirlik keyiflerince yaşıyor, kimi zaman da dipsiz bir taassuba dalıyorlardı.
Çok açık olan birşey varsa, o da Tatar İli Emiri'nin bütün askerlik hayatı boyunca şu üç değişmez ilkeye hiç taviz vermeden uymuş olmasıdır: Hiçbir zaman kendi ülkesinde savaşmayıp, çatışmaları daima düşman toprağına taşımak; asla savunmaya çekilmemek; defalarca hücum etmek ve atların dayanabileceği azami hızla saldırmak.
Herkes biraz da olsa piçtirHayat ve İnsan
Hakan Günday'dan ilk kitabım oldu ve şuna eminim son kitabım olmayacak. Dost tavsiyesi ile kitap fuarından 4 kitabını almıştım "Piç" ile başladım biraz daha ince olduğu için :) Başlarda konulara hızlı bir girişle başladı ki ben dostoyevski tarzında daha ağır ve Piç'lerin karakterlerini daha sindirerek gitmesini tercih ederdim. Gelişme bölümlerinde olayların daha akıcı anlatılmasını bekledim, kitabı elden bırakamama hissini yaşatması çok güzel olurdu. Bir de artık yazar kendi içsel meselelerini piçler aracılığıyla anlatmaya çalışırken çok tekrara düşmüştü ve bu kısımlarda sıkılmaya başlamıştım.
Fakat...
Kitabın çok güzel bir son bölümü vardı. Spoiler vermeden şöyle izah edeyim, bahsettiğim kısımları Nuri Bilge Ceylan film çeksin isterdim o kadar beğendim :)
Kitabın vasat, sıkıcı ve tekrara düşen bölümleri var fakat yazar konuyu çok uzatmadığı ve kitabı okunabilir sayfa sayısında bıraktığı için dikenine katlanılır diye yorumumu sonlandırıyorum.
Herkese keyifli okumalar
