Ama insan yine de inanmak istiyor bir gün iyi şeylerin de olabileceğine. Neyse ki Tolstoy bisiklet sürmeyi öğrendiğinde tam 67 yaşındaydı. Bugün “Tolstoy’un bisikleti,” diye bir kavram var. Ve bu hiçbir şey için geç sayılmaz anlamına gelir.
Gittiğin günden bu yana, varla yok arasında yaşıyorum şu dünyada, küfesi dolu bir ağırlık olmasa da sırtımda, kaçan sen; kovalayan hep ben oldum bu oyunda. Çocuktum işte, belki aklım ermiyordu çoğu şeye, boyumdan büyük kalktığım bu ilk işte, hayalin gözlerimin önünden çekildi ve sonra her şey bir masal gibi sona erdi.