Alpay Şirin
@Osirisis
Primum non nocere
189 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yüz kez canıma kıymak istedim ama hâlâ hayatı seviyorum. Bu gülünç çaresizlik eğilimlerimiz arasında en tehlikeli olanı belki de; çünkü bir yükü, yere atmak isterken sürekli olarak taşıma ısrarı içinde olmaktan daha ahmakça bir şey olabilir mi? Varlığından iğrenmek fakat yine de onu sürdürmeye çalışmaktan başka... Ya da başka bir deyişle bizi yok eden bir yılanı, kalbimizi yiyene kadar okşamak niye?
Lizbon'un dörtte üçünü yerle bir eden depremden sonra, ülkenin bilgeleri, harabeye dönmüş bir şehri kendine getirmek için yapılabilecek tek şeyin muhteşem bir engizisyon tertiplenmesi ve ateş yakılması olacağına karar verdiler. Coimbra Üniversitesi büyük bir tören eşliğinde kısık ateşte birkaç insanın kızartılmasıyla gerçekleştirilecek bir gösterinin depremlerin önlenmesinde etkili bir yöntem olduğuna karar kıldı.
Pangloss şöyle cevap verdi: "Ah sevgili Candide! Saygıdeğer Barones'in hizmetçisi şirin Paquette'i tanıyorsunuz. Ben onun kollarında cennetin zevklerini -ki bana apaçık göstereceğiniz üzere bunlar cehennem azabıydı- tattım. O da bu azapla lekelenmişti, belki de bu yüzden ölmüştür. Paquette bu hediyeyi çok bilge bir Fransisken rahibi kendisine çeşme başında gösterirken kapmıştı, hediyeyi yaşlı kontese, kontes süvariye, süvari markize, markiz komiye, komi acemi bir Cizvite ve Cizvit de direkt olarak Kristof Kolomb'un yarenlerinin birine borçluydu. Bana gelince, ben bu hediyeyi kimseye vermeyeceğim, çünkü ölüyorum."
"Oh Pangloss," diye haykırdı Candide, "ne kadar tuhaf bir şecere! Bunun kökeni şeytan değil mi?"
"Asla," diye cevapladı büyük düşünür, "dünyaların en iyisinde yadsınamayacak kadar gerekli bir bileşendi, çünkü Kolomb bir Amerika adasında neslin kökünü zehirleyen, hatta bazen kurutan ve hiç şüphesiz doğanın büyük amacına tamamen ters olan bu hastalığa yakalanmasaydı, ne çikolataya ne de kırmız böceğine sahip olurduk. Bulunduğumuz kıtada bu hastalığın, tıpkı tartışma hastalığı gibi sadece bize özgü olduğu, günümüzde de araştırılmaya devam etmelidir. Türkler, Hintliler, Acemler, Çinliler, Siyamlılar ve Japonlar henüz bu hastalıktan haberdar olmasa da birkaç yüzyıl içinde öğrenmeleri için yeterli sebep olacak. Bu arada özellikle devletlerin kaderini belirleyen büyük ordulara mensup şerefli ve iyi eğitimli paralı askerler sayesinde bu hastalık aramızda muazzam bir gelişme gösteriyor. Bu durumda savaş alanında çatışan otuzar bin kişilik iki orduda da yaklaşık olarak yirmi biner frengi hastası olacağını öngörebiliriz."
