Alpay Şirin
@Osirisis
Primum non nocere
189 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bedenin karanlığı, aynanın sırtı gibidir; fakat can, aynanın parlak yüzüdür. Aynanın arkası güzelce temizlenince, her iki tarafı bir olur, ne toprak kalır ne toz!
Reklam
Aşkın ilacı, gözyaşı ve sabır olmalıdır; gül her ne kadar taze olsa da bulut gereklidir! Âşıkların mutluluğu gözyaşı ve sabır iledir; bahçenin bütün yeşilliği bulutla mümkündür! Eğer âşık ayrılıkta bulunmasaydı aşk revaç bulamazdı asla! Maşuk kolayca uzatsaydı elini; olur muydu hiç vuslat lezzeti! Bekleyiş olmasaydı aşkta; bir güzellik olur muydu aşk oyununda! Gönlün, yârini beklediği her an; eldeki bütün mal mülkten daha hoştur! Mahrem sevgilinin aşk kederinin bir parçası; iki âlemin mutluluğundan daha hoştur. İki âlem aşk güneşinin gölgesidir; iki dünya aşkın sonsuz huzurundadır. İki âlem bir zerre bile hareket etmez; sevgilinin aşkı kemale ermedikçe!
Hepimiz bîçareyiz kalmışız bir yerlerde; bağışta bulun bizim bu çaresizliğimize! Mezarın beşiğine düştüğümüzde biz, çocuklar gibi doğarız o âleme. O mezar daracık beşik gibi oldu; omzumuzdaki kefen bize yük oldu. İki siyahi girer içeri zorla, başlar mezarımızın beşiğini sallamaya. Çocuklar gibi o güçlük ve darlıkta biz, iki siyahinin korkusuyla titreriz. Bize ne annelik yapar ne şefkat gösterir; dünya bize sırtını çevirir. Bizden uzaklaşıp kopmuş, hem yabancı hem yakın; biz çocukların önünde çetin bir yol vardır. Dünyanın çocukları gibi görmez oluruz; ne büyük korku! Biz korkarız. Bir saat toprakta kalınca bizi o siyahiden koru ey Yaratıcı! Bize "Rabbin kim? Dinin nedir?" diye sorarlar; ey Yaratıcı senden telkin isteriz. Sen bizi izzetle yaşattın; bizi onların eline bırakma! Bize sözü, konuşmayı öğretmeseydin, menzilimiz uzak işimiz zordu! Bu dert bizimle sonsuza dek kalsın, bilmiyorum bize ne yapacak!
Ey Yaratıcı, hepimiz perişan, musibete uğramış ve derde batmışız. Baştan ayağa kadar kıvranıyoruz; ne baş ne ayak, hiç içinde hiçiz. Bizi teselli edecek gönlün yok mudur? Bizim ağlayışımıza bir an üzülür müsün? Madem gönlün yoktur, nasıl üzülür, acırsın? Ne söyleyeyim? Bütün gönüllerin sahibi sensin! Ey Yaratıcı! Bîçare düşmüş, seni düşünerek gönlü yüz parça olmuş benim. Her ne kadar bedenimde senden bir iz yoksa da gaip değilsin candan. Akıl ve can sırrımda sen varsın, bu yüzden dilim cevher saçar. Bütün âlemden müstağni olan sensin; söz kısa olsun, Allah'tır en iyi bilen. Cihan için âlemlere rahmetsin. Muhammed ki tüm yaratılışta onun hediyesi vardır; uludur, başını yüceltenlerin tacıdır O. Muhammed, iki âlemin en iyisi; dinin ve dünyanın düzeni, insanoğlunun kıvancı! Asılda nübüvvet kutusunun cevheri; manada fütüvvet burcunun yıldızı! Lâyezâl sırrının harflerini
Canı öyle gizli tuttu ki can sırrını hiç kimseye söylemedi. Bedenin can ile zinde, can ise saklı; can ile yaşarsın ama bilmezsin canı! Ne güzel gizli ve aşikâr yaratma! Kimsenin dostu yoktur sessizlikten başka!
Reklam