Alpay Şirin
@Osirisis
Primum non nocere
189 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanlar mutlu ve neşeliyken o kadar güzeller ki! Kalpleri öylesine sevgiyle dolu ki! Sanki kalplerinin içindekileri başka bir insanın kalbine dökmek istiyorlar, sanki tüm dünyanın neşeli olmasını ve onlarla birlikte gülmesini istiyorlar. Bu mutluluk oldukça bulaşıcı! Dün sözlerinde mutluluk, kalbinde bana karşı büyük bir kibarlık vardı. Bana nazik, hoş davranmak için çok çabaladı, kalbimi öylesine teselli edip yatıştırdı! Ah, bir kadın mutluyken insana çok iyi davranabiliyor! Ve ben? Ben tamamen aldanmıştım. Sandım ki o...
Fakat bunu nasıl düşünebilirdim? Hiçbir şey bana ait değilken, her şey başkası tarafından alınmışken nasıl bu kadar kör olabilirdim? Samimiliği, o kaygılı hali, aşkı... Evet bana karşı sergilediği aşk başka biriyle buluşma düşüncesinin yarattığı mutluluğun dışavurumuydu, kendi mutluluğunu bana da zorla aşılama arzusuydu. O adam gelmediğinde, boşu boşuna beklediğimizde suratını astı, cesareti kırıldı, panikledi. Hareketleri, sözcükleri canlılığını, nüktedanlığını, mutluluğunu kaybediyordu. Ve tuhaf olan beni mutlu etmek için iki katı kaygılanıyor gibi görünmesiydi, sanki kendisi için çok derinden istediği, fakat asla sahip olamayacağından korktuğu şeyi bana vermek için içgüdüsel bir arzuyla hareket ediyordu. Nastenka'm o kadar endişeli ve o kadar kederli bir dehşet içindeydi ki en sonunda ona âşık olduğumu anlamış gibi görünüyordu, mutsuz aşkıma acıyormuş gibiydi. Bu hep böyledir; mutsuz olduğumuzda diğerlerinin mutsuzluğunu daha güçlü hissederiz, duygularımız yıkılmaz, bunun yerine yoğunlaşır...
Reklam
Durum en sonunda ben dayanamayacak duruma gelene kadar böyle devam etti. Bir dakika olduğum yerde oturamıyordum, hiçbir şey okuyamıyordum, çalışamıyordum. Bazen durduk yerde kahkahalar atıyordum ve sırf büyükannemi kızdırmak için bir şeyler yapıyordum, bazense gözyaşlarına boğuluyordum.
Alpay Şirin
, bir kitap okudu7/10
Beğendi
·40 günde okudu
·Okunma: 14 Kasım 2023 10:00
·2023 52. kitabı
Hayallerim nerede? Kafamı sallayıp mırıldanıyorum: Zaman nasıl da geçiyor! Ve sonra kendime bir daha soruyorum: Zamanını nasıl geçirdin, hayatının en iyi yıllarını nereye gömdün? Yaşadın mı, yaşamadın mı? Bak, diyorum kendime, dünyadaki her şeyin nasıl soğuduğuna bak. Birkaç yıl daha geçecek, ardından bunu mutsuz bir yalnızlık izleyecek, daha sonra sarsak yaşlılık değneğiyle birlikte gelecek, daha sonra da çaresizlik ve yıkım olacak. Olağanüstü dünyan yok olacak, hayallerin çürüyüp gidecek, ağaçlardan düşen sarı yapraklar gibi dağılacak.
Kendimce, bir zamanlar çok mutlu olduğum bazı yerleri hatırlayıp belli tarihlerde ziyaret ettiğimi biliyor musun?