Tanrı'dan bir iyilik isterken kendimizi küçültür, böylece Tanrı'ya yakın dünyanın engin tadını tadarız. Neredeyse ne isteyeceğimizi bile unutur, üzerimize durmadan Tanrı'nın kereminin yağmasından başka bir şey düşünmez oluruz. Kuşkusuz, benim dine inanmam, her şeyi bir yana iterek bu inanca bağlanmam, kendimi bir sevgi denizine atıp böyle bir olağanın ilk belirtisiyle sevinç içinde kendimden geçmem böyle olurdu. Belki de her şey şu ürpertici düşünceye bağlıdır: "Ya doğruysa!" Ya gerçekten doğruysa...
Sayfa 328 - Can Yayınları
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Tanrı'ya yaklaşmak için insanın acıyı özlediğini bir kez daha anlıyorum.
Sayfa 356 - Can Yayınları
Yaşamın büyük görevi, kendini haklı çıkarmaktır. Kendini haklı çıkarmak bir ritüeli kutlamaktır. Her zaman.
Sayfa 350 - Can Yayınları
İnanılmaz şeyleri gerçekmiş gibi anlatmak - eskilerin yöntemi; gerçekleri inanılmaz şeylermiş gibi anlatmak - yenilerin yöntemi.
Sayfa 325 - Can Yayınları
Bir aşağılanmanın derinliklerinden şu iki çığlık duyulur: Ya "görüşürüz, ey dünya!", "Seni sevdiğimi bilmiyor musun?"
Sayfa 305 - Can Yayınları