Osman KOÇ
@Osmankoc16
Herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.
*Bir bit miyim yoksa insan mıyım?*
Kitabı 14 yıl sonra ikinci defa okudum ve bambaşka bir pencere açıldı.
Fyodor Dostoyevski'nin büyük başyapıtı "Suç ve Ceza," insanın zihinsel ve ahlaki derinliklerine dair ustalıkla işlenmiş bir psikolojik romandır.
Roman, her zaman ki gibi St. Petersburg'un soğuk sokaklarında, yoksulluğun ve umutsuzluğun sarmaladığı bir ortamda geçer.
Dostoyevski, eserinde toplumun yoksullarını ve ezilenlerini anlatırken, aynı zamanda bireyin vicdanındaki çatışmaları ve suçluluk duygularını derinlemesine inceler.
Raskolnikov'un içsel düşünceleri, yazarın insan psikolojisi konusundaki kavrayışını ve çözümleme yeteneğini ortaya koyar.
Suçun işlenişinden sonraki vicdan muhasebesi, Dostoyevski'nin, insanın karanlık arzuları ve iyilik potansiyeli arasındaki çatışmayı ne kadar etkileyici bir şekilde anlatabildiğini gösterir. Bu yukarıda yazdıklarım standart kitap incelemem.
Bu da standart dışı ; Arkadaş nasıl bir kitap bu böyle, olaylar, karmaşalar, çözümlemeler. Suçu neden işlediği pek umrum da değil açıkcası kafası attı öldürdü.
Bu cinayeti gitti ilk sevdiği kadına söyledi ve o kadın mahkumken bile hiç yanız bırakmadı. İncil ile tutundular hayata.
Polis Petroviç harika bir adam iyi polis olarak bu kadar iyi çözebilir bir olayı.
Demem o ki; her suç suç değildir.
En sevdiğim alıntı;
*Bazen hayatta öyle karşılaşmalar olur ki, hem de hiç tanımadığımız insanlarla, bir tek sözcük bile konuşmadan, birdenbire, tek bir bakışla ilgilenmeye başlayıveririz.*
Reklam
Victor Hugo'nun bir sözü ile girizgahı yapmak istiyorum ''Hepimizin bir annesi var Toprak."
İçimi dağladı kitap, kadınlar nasıl güçlü varlıklarmış burada bir kez daha gördük.
Çok mutlu başlamıştı oysa ki her şey, sonra yapayalnız kaldı Tolgonay Ana.
Beklemek var, sefalet var, savaş var, yoksulluk desen ona keza umut bile var yahu
Ama kesinikle okuyun derim. Aytmatov bu işin kitabını yazmış dersem, mecazi algılanır ama gerçekten yazmış.
Aşık Veysel'in sözüyle de bitirmek isterim *Toprak sizlere de yaren olacaktır.*
Kafka’ya kocaman sarılmak istiyorum.
Çok sevgili babam diye başlayıp, ölmeyi kolaylaştırmanın çaresini arama ile biten bir kitap, aslında mektup.
Altında derin bir sevgi ve özlem yatıyor. Kafka babasını suçlarken bile “Seni ne kadar sevdiğimi bilemezsin” diyor. Baba-oğul birbirini çok seviyor ama iletişim kuramıyorlar. Kafka konuşamıyor, baba anlamıyor. Mektup, konuşulamayan her şeyin yazıya dökülmüş hali. Öyle çok duygu yoğunluğu var ki, bu mektupta her kelime her cümle iç sızlatır biçimde. Ezilmişliğin, ağır manipülenin ve bütün ailevi değerlerin en ağır şekilde yüze vurulması.
Babaya hiç ulaşmamış bu yakarış, iç döküş Kafka'nın kendi benliğini de ortaya koyuyor.
Fazla da uzatmaya gerek yok kısaca Kafka şöyle dedi babasına ,*Sen benim için her şeydin, ben senin için hiçbir şeydim*
Ne güzel bir yolculuktu, keşke bitmeseydi dediğim kitaplardan.
Kitabın hem kurgusu hem de anlatıcı sade dili harikaydı. Aşığım vurdukça saza gönül telim titredi. Aşık Veyselin hayatını bilmediğimiz ince ayrıntılarıyla öğrenmiş oldu hem de çok güzel bir aşka tanıklık ettik.
İki arkadaşın Anadolu’nun bu burcu burcu kokan topraklarına gelişini Aşık Veyselin hayatının belgesel tadında bizlere aktarması ve kendi başlarına gelen harika olaylarıda görmemizi sağladı.
Bu güzel eseri bizlere bahşettiği için Şule hocama çok teşekkür ediyorum
Beyaz Geceler…
Beyaz olduğuna bakmayın gecenin, yanlızlığın girdabına girmiş insanların kitabı.
Dostoyevski, dünyanın en sıradan hikayesini en sade üslupla kaleme almış ve yüz yıllar boyunca okutmuş insanlara.
Petersburg’un meşhur beyaz geceleri romantik ve melankoli bir havaya sahiptir.
5 hikaye oluşan bu kitap çok sade akıcı ve saf duyguların eseridir. Dostoyevski’nin kalemi bu değil diye düşünmeyin. Karmaşık olayları bu kadar basit anlatmak ancak böyle bir üstada yakışır
Şöyle demiş Beyaz gecelerinde Dostoyevski ; *Fakat mutluluk ve neşe insanı nasıl güzelleştiriyor*
Reklam