öykü
@Ouat
24 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
İnsan gövdesi kendi kendinden bu kadar çok mu tiksiniyor ki, her ne pahasına olursa olsun kurtulmak istiyor?
Reklam
"İçinde yaban hayvanlarının yaşadığı kara bir kule var. Kulede ne kapı ne de pencere bulunuyor. Kimsenin girmesine, çıkmasına izin yok. Kulenin en tepesinde bir kafes var. Kafesin parmaklıkları kemikten. Bu kafesin içindeki tutsak ruh güneşi görmeye çalışıyor. O kule benim bedenim, kafes ise kafatasım. Rahatlamak için türkü çağıran ruh ise benim, kendim. Ama rahatlayamıyorum. Yapayalnızım. Öldür beni."
Punpun güçlü bir çocuk olduğu için bunun bir önemi yoktu. Peki o zaman böyle gözyaşı dökmesinin sebebi neydi?
Ayırdedemiyorum
içimdeki kıpırtılarla
dışımdaki tangırtıları;
yaptıklarımsa, hep yanılgılarda
n, yanılgılar.
Özgürlük, karar, irade, bütün bunlar kuruntudan ibarettir. Arıların yazgısını paylaşmadan bal yapabileceğimiz sanıyoruz; ama biz de, görevlerini yerine getirmeye ve sonra da ölmeye mahkûm zavallı arılardan başka bir şey değiliz.
Reklam