Aydınlığa doğru kararla yürürken tüm acıların gölgesinde, o artık hürdü.
Ne eskiyen prangaların esaretinde ne de kanayan yaraların gölgesindeydi.
Uçmak en yüce özgürlüktü. Şimdi o bir bütündü.
Şubat geldiğinde
rüzgârın yönü değişiyor,
ben yine aynı yerde duruyorum
Herkes “geçti” diyor,
oysa bazı günler geçmez,
sadece üstü örtülür.
Ben konuşmam
çünkü bazı anılar,
dile gelince yerini kaybeder.
Sessizlikte daha gerçektir bazı şeyler
Bazen bir şarkı başlar
ve kimse fark etmez neden sustuğumu.
Çünkü bazı sesler
artık yalnızca hatırlanır.
Sonra şarkı biter,
herkes kaldığı yerden devam eder,
ben de ederim
eksik olduğumu kimse bilmeden
Eğer bugün kendini anlaşılmamış hissediyorsan, bunu bir kusur gibi taşıma. Belki de ruhun kalabalıktan biraz daha ileridedir.
"Ve her uyanış, bir süre yalnız yürür"
Bu senin yanlış olduğun anlamına gelmez; sadece herkesin aynı derinlikte yüzmediğini hatırlatır.
Her şeyin, hayatın bile bir sonu varken,
sabrın sonu olmaz mı?
İşte o sona gelindiğinde, en sabırlı insan bile kendi yangınını çıkarır.
Ortalığı küle çevirir ve sessizce gider.
Artık herkes kendi gerçeğiyle başbaşadır,