Giderken kalbimide alıp götürseydin
Sen gidince bir işlevi kalmadı
Gözlerim kör oldu beynim durdu
En acısı ise hayat anlamsız hale geldi
Tek tutunacak dal anılar anlar anılar...
Giderek artan bir yalnızlık alır götürür beni en uzak diyarlara
anılarla karşılaşırım hatıra diyarında
sonra bir umut filizlenir içimde
çok geçmeden o da solar kalbimin
en derinlerinde
Ruhumun en derinlerinde hissediyorum kalbinin sesini
Bana umut oluyor bu baş döndürücü dünyada
Sesleniyorum sessizliğe senden cevap gelmiyeceğini bile bile..
Hafif aydınlık bir gecede
Ruhum seni arar gönlüm seni çağırır
Yüreğimde bir boşluk
hep seni bekler hep seni gözler
İçimde bir acı hep "sen" diye sızlar
Dolunay aydınlatırken bulutları
Ben senin bende atan kalbini dinlerdim
Yağmur damlaları düşerken yere bir bir
Topraktan gelen senin kokundu bana
Buda benden olsun.