Özlem ATABAY
@Ozlematabay
Şu anda okuduğu kitaplar
Euthyphron, Platon’un, Sokrates ile Euthyphron arasında geçen diyaloglarından oluşuyor. Euthyphron, babasını bir cinayetle ilgili suçtan dolayı mahkemeye verecektir; çünkü ona göre suçlu kişi babası bile olsa, adaletin gereği yapılmalıdır. Bunu da dindar bir davranış olarak görür. Mahkemede Sokrates’le karşılaşır ve Sokrates ona “dindarlık nedir?” sorusunu sorar. İkisi bu soru üzerine konuşurlar…
Fakat diyalog boyunca özellikle dikkat çeken soru şudur: “Bir şey tanrılar istediği için mi iyidir, yoksa zaten iyi olduğu için mi tanrılar onu ister?”
Genel olarak Euthyphron, dindarlık, adalet, ahlak ve doğru davranış üzerine düşündüren; zihinlerde soru işaretleri bırakan bir kitap.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Paulo Coelho, Okçu’nun Yolu’na küçük ve sade bir olay örgüsüyle başlar ve bu olay örgüsüne bağlantılı olarak bitirişi de sade bir şekilde yapar. Başlangıçtaki anekdot basit gibi görünse de kitap ilerledikçe anlatılanlar okuru hep bu başlangıca döndürür. Kitabın bu yönüyle başı ve sonu arasında güçlü bir bağ vardır.
Coelho kitabında,bir okçunun hayatını, öğretilerle anlatır; fakat altta verilmek istenen, insanın bir şey yaparken kendisi ile kurduğu ilişkidir... Hedefe giden yolda nasıl durduğunu, sabrını ve ne kadar tahammül ettiğini sorgulatır insana. Bir olay hakkında düşüncelerimizi ifade ederken ağzımızdan çıkan sözler, bir karar alırken takındığımız tutum, bir durumla ilgili bekleyişlerimiz, vazgeçişlerimiz, sabırsızlıklarımız var kitabın derinlerinde.
Hayatta bir takım adımlar atarken çevremizde zaman zaman bizi eleştiren, yol gösteren ya da yaptıkları işlerle örnek alacağımız dostlarımızın olması gerektiğinden bahseder Coelho. Hayatta dostlar önemlidir ve daha da önemlisi, dost edinirken bunu hangi ölçütlerle yaptığımızdır…
Finalde başlangıçdaki olaya yeniden dönülüyor ve kitap o şekilde bağlanıyor. Böylelikle zihinlerde hikaye tamamlanmış hissi uyanıyor.
Kitap öğretilerle ilerliyor ve bu öğretiler sunulurken Coelho’nun dili sade, anlaşılır ve net. Bu sadelik, okura, bir şeyler öğretiliyormuş hissinden çok, bildiği şeyleri hatırlatıyor hissini veriyor.
İlk bakışta, tek nefeste okunabilecek gibi dursa da sindirilerek, yavaş yavaş okunması gereken bir kitap Okçu’nun Yolu…
Yanlışlıkla Dünyanın Öbür Ucuna Uçan Çocuk, dili sade, anlatımı yalın, duygusal bir çocuk kitabı. Sadece eğlenceli bir macera değil; aynı zamanda ağır duygular taşıyan bir kitap. Yazar olayları anlatırken, okurun duygularına da dokunuyor. Ve bunu, bir çocuğa ailesi tarafından yaşatılan dışlanmışlık hissi ile veriyor.
Kitabı bitirdigimde zihnimde canlanan cümle: Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey koşulsuz kabul görmektir, oldu... Ve bir çocuğun hak ettiği de, tam olarak bu…
Bir çocuk kitabı olarak; merak uyandıran ve devam etme isteğimin kaybolmadığı bir kitap oldu. Hayata, çocuk gözünden bakmak isteyen yetişkinlere tavsiyemdir… :)
Ahlak, izlenmediğinde de sürüyorsa gerçektir.
Platon’un okuduğum kitapları arasında, en sade ama en net metinlerinden biri diyebilirim Kriton için… Konuyu uzun uzadıya değil, dolandırmadan anlatan bir kitap…
Kriton’da genel olarak şu anlatılır: Sokrates bilindiği üzere haksız yere ölüme mahkum edilmiştir, arkadaşı Kriton da ona kaçma imkanı sağlar… Kitap Sokrates’in bu durumu ahlak ve adalet çerçevesinde değerlendirmesi üzerine bir diyalog…
Verdiği mesaj çok net: Hepimizin hayatta ilkeleri vardır. Peki bu ilkeler iş zorlaştığında da geçerli mi?
Doğu'nun Limanları , bir savaşın yanlış bir zamanlamayla bir insanın hayatını nasıl alt üst edeceğini gösteriyor. Kitap, aynı zamanda ana karakter İsyan’ın kayboluşu ve hafızasında açılan yaraları anlatıyor. Kitap boyunca İsyan’ın yaşadıklarını, onun anlattıkları kadarıyla bilebiliyoruz. Olaylar kaybolan karakterin iç dünyasını işlerken, geride kalanların sorumlulukları ve vicdanları yeterince işlenmemiş görünüyor kitapta...
Okur olarak kendimi sık sık ana karakterin eşi Clara’nın yerine koyarak okudum kitabı. Eşim böyle bir durumdayken ben neler yapardım? Bir yanda savaş ve küçük bir çocuk, bir yanda eşim ve onun mücadele ettiği derin psikolojik kırılma... Ben bu resmin neresinde olurdum? Kitapta bu sorunun cevabı yok. Kaybolanın yaşadıkları anlatılırken, onu geride bırakanların iç hesaplaşmalarına yer verilmemiş, anlatım gereği. Oysaki Clara‘nın durumu da en az İsyan’ın yaşadığı travma kadar ağır bence. Acı tek taraflı bir deneyim gibi sunulmuş... Oysa kayboluş; yalnızca kaybolanı değil, geride kalanların da vicdanını yoklayan bir süreç…