Özlem batmaz
@Ozlembtmz
Kitap boyunca en çok hissettiğim şey cesaretti. Söylenmesi zor olanın, söylenmemesi daha kolayken yazılması… Cümleler kısa ama yükü ağır. Ne süs var ne yumuşatma. Okur olarak kaçacak yer bırakmıyor, yüzleşmeye davet ediyor. Ve tarih okumayı çok sevmeme rağmen ilk kez öğrendiğim duyduğum bir sürü şey oldu. Bana çok şey kattı diyebilirim. Her Türk genci okumalı.
Reklam
Dorian Gray’in Portresi benim için sadece okunan bir kitap olmadı; gerçekten bağlandığım, bitince içimde bir boşluk bırakan bir hikâyeydi. Her sayfasında güzellik, gençlik ve vicdan arasında sıkışıp kalan bir ruhu izlemek beni derinden etkiledi. Dorian’a kimi zaman kızdım, kimi zaman üzüldüm ama ondan kopamadım. Kitap bana şunu hissettirdi: İnsan dışarıdan ne kadar kusursuz görünürse görünsün, içi karardığında hiçbir şey gerçekten güzel kalmıyor. Bu yüzden bu kitabı çok ama çok sevdim.
Bu eserle birlikte ilk kez bir tiyatro metni okumuş oldum ve Shakespeare’in kalemiyle tanışmak benim için güzeldi. Dilindeki akıcılık, hayal gücünü besleyen anlatımı ve karakterlerin canlılığı, tiyatro metni olmasına rağmen insanı hiç zorlamıyor .Aksine, okurken sahneleri gözümde canlandırabildim. Shakespeare’in diğer kitaplarinida muhakkak okumaya çalışacağım.
Grigory Petrov, bu eserde kahramanlar üzerinden değil; öğretmenler, askerler, yöneticiler ve sıradan insanlar üzerinden bir uyanışı anlatıyor. En çok da eğitime verilen önemin, bir toplumun kaderini nasıl değiştirebileceğini vurgulaması beni etkiledi. Kitap boyunca “her şey yukarıdan beklenmez, değişim bireyde başlar” düşüncesi güçlü bir şekilde hissediliyor.
Gurur Ve Önyargı
Puan vermedi
Roman boyunca beni en çok etkileyen şey, aşkın büyük sözlerle değil, küçük fark edişlerle büyümesi. Austen, romantizmi abartmadan, süsleyip parlatmadan anlatıyor. Sevgi; gururun törpülenmesiyle, önyargının kırılmasıyla ve insanın kendine dürüst olmasıyla mümkün hâle geliyor. Bu yüzden Elizabeth ve Darcy’nin hikâyesi masalsı değil ama çok sahici.
Yan karakterlerdeki mizah da kitabın ruhunu hafifletiyor. Özellikle evlilik konusundaki acelecilik, toplum baskısı ve “iyi bir eş bulma” telaşı hem gülümsetiyor hem de düşündürüyor. Austen’in eleştirisi sert değil; ince, zekice ve yerli yerinde.
Sonuçta Gurur ve Önyargı, bana şunu hissettiriyor: Aşk, doğru kişiyi bulmaktan çok, kendini doğru yerde görmeyi öğrenmekle ilgili. Belki de bu yüzden yıllar geçse de eskimiyor. Her yeniden okumada, insan bu hikâyede kendinden küçük bir parça bulabiliyor.