Öznur Ayaydın

İnsan doğası gereği çıplak doğup ölüyordu ama üzerine giydiği giysiler,ruhunu ve kişiliğini,önceden belirlenmiş bu şekillere kurban ediyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Cehalet,bilgiyi; karanlık,aydınlığı boğuyordu bu topraklarda.
Geçen gün kardeşim amcama gitmiş,amcam bizi sormuş,sonra da demiş ki belliydi bunun böyle olacağı, bir evde o kadar kitap oldu mu başın belaya girer,herkes gibi işinde gücünde olsalardı bunlar yaşanmazdı. Bunları duyunca o kadar kırıldım ki. Hiçbir suç yükleyemedikleri için kitap okuma diye bir suç icat ettiler. Cehaletin övgüsünü yapıyorlar. Örgütlü cehalet bu ülkede çok güçlü. Sorsan kabul etmezler ama hepsi doğal olarak kültür-sanat düşmanı.
Herkes bilir ki insan düşlerine söz geçiremez.
İnsan,evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar.