Hayatının bütün hatıraları lüzumsuz ve manasızdı. Ömrünün her vak’ası olmasa da olabilir, hayatına her giren insan girmese de olabilirdi. Bütün mazisinde kendisine “Ah, neden böyle yaptım?” veya, “Ah, niçin şöyle yapmadım!” dedirtecek bir şey bulamıyordu; ve bu, ömrünün pek tatlı geçtiğinden değil, sadece, ömrünün her kısmına şu anda pek lakayt olduğundandı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yürüyorum, kalkıyorum , düşüyorum. Hatta arada sırada insan olduğumu hatırlıyorum. Neye yarıyor? Hiç. İnsan olmak, bu bedene hapsolmak bana en ufak bir şey katmadı. İnsanlar anlamıyor buranın boşluğunu, anlamsızlığını. Artık o yüzden sadece olabilir diyorum. Yaptıysa olabiliyormuş. Acıttıysa geçebiliyormuş. Düştüysen kalkmasan da sürünebiliyormuşsun. Ayıp mı? Hayır, hiçte değil. Neyi ayıp olsun yaşıyor olmanın. Ben burdaysam sürüneceğim, güleceğim, en büyük dertlere kapılıp seveceğim. Neyi ayıp olsun küçük aşklara kanıp dostukları yitirmenin? Sevmenin yeni yetmeliğine kapıldıysam ayıp mı? Sen hiç kapılmadın mı? Kapılmadıysan sevmemişsindir. Kapılmadıysan sen hiç genç olmamışsındır. Bir erkek veya kadın için tüm benliğimi soyunduysam ne olmuş? Belki de onun ruhunu gördüğümü sandım. Olamaz mı? Bu dünya da her şey sanmak. Sandığını sanarsın sonra anlarsın yanılmak en büyük gerçek. Olabildiğince gür vadiler var etrafında fakat sen varsın ya hepsi yosmalık, inançsızlık. Yaylanın ilerisindeki boş arazide bir inek yavrusu... Ne denir ona ? Hatırlayamadım bak. Öyle boş bakıyor ki inan ben sandım. Sessimizin tonu benziyor desem kendime küfür mü ederim şiir mi söylerim? İnanıyorum daha temiz o benden, daha inançlı, daha az küfürbaz hatta daha masum tüm yönüyle. Oysa tüm pisliklere bulanıp üzerinde yuvarlanan ben hangi yönden daha yakın olabilirim tanrıya, masumluğa? Hiç. En azında düşünebiliyorum. Neyime yarar bilmiyorum. Belki bir iki kitap okurum anlamadan, belki siyaset haberlerini dinlerim, varolduğumu ispat ederim, bir konu hakkında fikir beyan ederim. Olsun olmasın bunlar. Ben bir böceğin barındırdığı sevgi kadar bile sevgi büyütemedim içimde.
/e ne veux pas travailler ... Çalışmak istemiyorum ... /e ne veux pas dejeuner, kahvaltı etmek de istemiyorum, /e veux seulement oublier, sadece unutmak istiyorum ... Sadece unutmak. Hani derler ya insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçermiş, yok çocuğum, yalan. Ben ölüyorum ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden falan geçmeyecek. Hissediyorum. Ben unutmak istiyorum doktorcuğum. Eskiden olan her şeyi unutmak. İnsan ölürken geçmişi hatırlarsa çok üzülür değil mi? İnsan ölürken kendi kendini niye üzsün ki!
Puan vermedi·120 syf.·
2024 18. kitabı
