Rümeysa
@Papillion
Psikolog
27 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ahh Dibs benim üzümlü kekim...
Çevrenin özellikle anne babanın çocuk üzerinde ne kadar etkili olduğunu anlatan tatlı bir kitap. Ve bence çocuklarla iletişimde olan ve olma ihtimali olan herkesin (yani herkesin) okuması gerek. Kitap Dibs adında ve henüz 5 yaşında olan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Otizimli olma ihtimali olan mutsuz ve içine kapanmış bir çocuk. Kreşteki öğretmenlerin aileyi ikna etmesiyle oyun terapisine başlanıyor ve aslında çok zeki olan bir çocuğun ailenin yanlış tutumuyla kendini geri çektiğini, içe kapandığını, hatta dünyaya küstüğünü görüyoruz. Ama benim kitaptan çıkardığım en önemli sonuç her çocuk ÇOCUKTUR. Herhangi bir yetişkinde beklenen davranışı çocuklardan beklemek onlara yapılan belki de en büyük kötülüktür. Ve çocukları anlamaya çalışmak onlarla kuracağımız iletişimin temelini oluşturur. Ek olarak oyun terapisi sürecini baştan sona kadar anlattığı için terapistlerin okumasında fayda var diye düşünüyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mustafa Kutlu'nun okuduğum ilk kitabıydı. Adını çok duyduğum bir yazar olmasından dolayı beklentilerim yüksekti ama gerek dilin basitliği hatta avamlığı gerekse konunun kötü aktarımı beni hayal kırıklığına uğrattı. Konu Nur adında genç, güzel, zengin ve dinden uzak büyümüş bir kızın içinde oluşan boşlukla birlikte İslam'a yönelmesi ve kendi içinde verdiği mücadeleyi anlatıyordu. Ama nedense daha çok Nur'un güzelliği (her bölümde bahsetmişti güzelliğinden) ve zenginliği ön plandaydı. Kendi içinde yaşadığı çatışma üstten anlatılmıştı sadece. Ben o çatışmayı Nur'dan dinlemek isterdim. Ama bunu daha çok başka karakterlerden özellikle sevdiği çocuktan 'onun derdi başka, çok derin mevzulara dalmış' gibi cümlelerle duyduk. Bunun dışında imamlar ve şeyhlerin elini öpmesi ve karşı tarafın bunu çok normal karşılaması ayrı bir tartışma konusu. Dindar bir yazar olmasa normal karşılardım ama muhafazakar kesimce çok sevilen bir yazardan hiç beklemezdim.
Kitabın konusuyla ilgili bilgiler çoğu incelemede var. Bu yüzden ben daha çok kitabın anlatım tarzını ve akışını değerlendirmek istiyorum. Distopya çok akıllıca kurulmuştu. Kitapta kadınların çektiği zorluklar ve kadınlara yapılan haksızlıklar ön planda olsada aslında erkeklerinde özgür olmadığı kısacası kimsenin mutlu olmadığı bir dünya vardı. Çoğu distopik kitapta olduğu gibi bu kitapta da ilk bölümler distopyayı anlatma ve terimleri açıklamayla geçti. Ama bu kısım biraz fazla uzundu. Beni bu kitapta rahatsız eden en önemli şey anlatım tarzıydı. Herhangi bir olay anlatılırken aniden geçmişle ilgili başka bir konuya geçiyor ve geçerken herhangi bir ayrım yapılmıyor. Bazı paragrafları okurken geçmişte yaşanan bir olay olduğunu sonradan anlıyorsun. Ya da tam tersi. Bununla birlikte başkahramanın iç dünyası, düşünceleri de çok karmaşık ve yer yer anlamsız cümlelerle anlatılmıştı. Verilmek istenen mesaj tam olarak anlaşılsada okurken sıkıldığım bir kitaptı. Aynı distopyayı daha akıcı ve düzenli ilerleyen bir anlatımla okumak isterdim.
Yaşamak zorunda olduğu dünyanın doğrularıyla ve kurallarıyla bağdaşmayı öğrenemeyen 16 yaşındaki genç bir kızın öyküsünü gerçekçi bir şekilde ele almış yazar. Arkadaşları tarafından dışlanması, Yahudi olduğu için ırkçılığa maruz kalması ve mükemmeliyetçi bir dede ile büyümesi Deborah'ın şizofreni olmasında oldukça etkili olmuştur. Deborah'ın akıl hastanesine yatma sürecini, oradaki doktorlarla, hemşirelerle ve diğer akıl hastalarıyla olan iletişimini ve geçirdiği krizleri oldukça etkili bir şekilde anlatmış Joanne Greenberg.
