Ahh Dibs benim üzümlü kekim...
Çevrenin özellikle anne babanın çocuk üzerinde ne kadar etkili olduğunu anlatan tatlı bir kitap. Ve bence çocuklarla iletişimde olan ve olma ihtimali olan herkesin (yani herkesin) okuması gerek. Kitap Dibs adında ve henüz 5 yaşında olan bir çocuğun hikayesini anlatıyor. Otizimli olma ihtimali olan mutsuz ve içine kapanmış bir çocuk. Kreşteki öğretmenlerin aileyi ikna etmesiyle oyun terapisine başlanıyor ve aslında çok zeki olan bir çocuğun ailenin yanlış tutumuyla kendini geri çektiğini, içe kapandığını, hatta dünyaya küstüğünü görüyoruz. Ama benim kitaptan çıkardığım en önemli sonuç her çocuk ÇOCUKTUR. Herhangi bir yetişkinde beklenen davranışı çocuklardan beklemek onlara yapılan belki de en büyük kötülüktür. Ve çocukları anlamaya çalışmak onlarla kuracağımız iletişimin temelini oluşturur. Ek olarak oyun terapisi sürecini baştan sona kadar anlattığı için terapistlerin okumasında fayda var diye düşünüyorum.