En iyi arkadaşı gene kendisiydi.Kimsenin anlamadığı kadar iyi anlıyordu kendini -
ihtiyaçlarını, pişmanlıklarını, kaygılarını.bazen bir anne, bazen bir yoldaş olur, kendi kendini avuturdu...
Ben tamamen umuttan yaratıldım. Ummak dışında hiçbir vasfım yok! Umduklarımla kalkar, günlük hayatın zorluklarına göğüs gerer, onlarla yatarım. Umutsuzluk... Hayır hayır! Düşüncesi bile berrak bilincimi bulandırıyor. Dolu dolu bereketli memeleri sütten kesiveriyor. Capcanlı topraklarımı çorağa sürüyor. Masmavilerimi siyaha çalıyor.
Gene stupidfobim azdı. Yeşil zeytin dalını başına takan Ceaser'e nefretle bakan bilge bi romalı gibi hissediyorum. Her neyse ya. Ben yokum bu aptal oyunda!