Burak yüksel

Bir bakış bir tebessüm hakkı göre
Kaybolmuş hakkın başa bela haksız Hakkı aydınlatacak güneş doğsun cahil hakkı görsün. Perişan olmasın kaybolmasın emeğine sarılan yılların Cahil kalleşe düşmüş kalleş sahibi deccaldır. Tevekkül de var ferfecir güçlü aydınlık Edebî bozulmaz edebine sahip çıkan Kaldım savaşın ortasın da adalet güneşi doğu'sa Karder nur olup sırlarla ilahi adalet yazılsa Meydan hazır düşman hazır bayrak hazır Kazanmaya adanmış asker hazır Tir tir titriyor cahil kuyusuna düşmüş düşman Hak birdir tecelli ederdir savaşı kazanan ilmi öğrenendir Akıl güç'ün de gizlidir cömertlik üstünlük hakkı adalet Sır aynasın'da görünür sadakatla baktığında Hak bilen usta'dır pusat bilen harpçı'dır
Şiir
Reklam
insan zamanı en çok beklerken kullanır. Göz kırpışlarımdaki fark edilmeyecek kadar çabuk geçen o karanlık asırlarda bile seni bekliyordum.
"Aşk" dedi yıldızların yolladığı tosbağa ve sonra devam etti. “Aşk, bir şey yaratmaz ama kainat var olduysa aşkla var oldu ve kainat yok olacaksa aşkla yok olacak, bunu sakın unutma olur mu turşu? "
İnsan ne zaman ölür? Nefes almayı bıraktığı ya da kalbi atmaktan yorulduğu zaman mı? Yoksa ölüp de toprak olmaya başladığı zaman mı? Belki, ikisi de değildir. Belki de insan yalnız kaldığı zaman ölüyordur. Anılarına şahitlik eden kimse olmazsa onları yaşadığına nasıl emin olabilirsin ki? Eğer öyleyse kim bilir ne zamandan beri ölüyüm
Senin yanında zaman diye bir şey yok. Sadece sen varsın. Sen olmayınca başlıyor zaman. Çünkü insan zamanı en çok beklerken kullanır. Göz kırpışlarımdaki fark edilmeyecek kadar çabuk geçen o karanlık asırlarda bile seni bekliyordum.
Reklam