Kendisi de bir psikiyatrist olan 
Irvin D. Yalom'un yazdığı 
Nietzsche Ağladığında aslında yolları hiç kesişmemiş olan Josef Breuer ve Friedrich Nietzsche'yi kurgusal bir ortamda bir araya getiriyor ve bize güzel bir düşünsel etkileşim sunuyor. İkilinin diyalogları öyle çekici ki başta bu entelektüel rekabet nereye varacak diye merak ederken onların diyalogları beni kitaba bağladı.
Çoğu kişinin edebi anlamda okuyabileceği, dili anlaşılır, akıcı ama içerik açısından yoğun bir kitap. Yalnızlık, yaşlanma korkusu, ölüm korkusu, özgürlük arayışı, arzular, hayatın anlamı gibi temalara değiniyor. Okumadan önce duygusal açıdan hazır hissedilmeli. Kurgu olmasına rağmen felsefe ve psikoloji çok ustaca işlenmiş. Benim gibi felsefeden uzak biri için iyi bir başlangıç olduğunu söyleyebilirim. Diyaloglarda kayboldum, çoğu cümleyi tekrar tekrar okudum ve üzerine düşündüm, kendi düşüncelerimi fark ettirdi bana.
Başlarda Breuer'in saplantısı ve Nietzsche'nin hastalıkları beni biraz yordu ama kitap çok iyi toparlandı bence.
Kesinlikle okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
BURADAN SONRASI SPOILER İÇERİR!!!!
.
.
.
Gerçek Friedrich Nietzsche'yi tam anlamıyla tanımasam da kitaptaki Nietzsche'yi ben çok sevdim, felsefesini, acılarını, bunalımını, yalnızlığını paylaştım. Nietzsche ona acıdığımı bilse rahatsız olurdu muhtemelen, ona duyduğum bu empati, onun kendi felsefesiyle çelişirdi çünkü Nietzsche'ye göre acımak ve acınmak bir yanlıştı.
Kitabın sonları benim için kırılma noktasıydı, Breuer'in hipnozu çok güzel bir şaşırtmacaydı. Nietzsche'ye iyileştiğini söylerken ona ihanet ettiğini düşünmesi ve o anki suçluluk duygusu, Nietzsche ve Breuer'in arasında oluşan dostluk, her şeyi birbirlerine itiraf etmeleri, Nietzsche'nin Breuer'in iyileştiğini öğrenince hissettiği kırgınlık, Nietzsche'nin yavaş
Irvin D. Yalom'un yazdığı Nietzsche Ağladığında aslında yolları hiç kesişmemiş olan Josef Breuer ve Friedrich Nietzsche'yi kurgusal bir ortamda bir araya getiriyor ve bize güzel bir düşünsel etkileşim sunuyor. İkilinin diyalogları öyle çekici ki başta bu entelektüel rekabet nereye varacak diye merak ederken onların diyalogları beni kitaba bağladı.
Çoğu kişinin edebi anlamda okuyabileceği, dili anlaşılır, akıcı ama içerik açısından yoğun bir kitap. Yalnızlık, yaşlanma korkusu, ölüm korkusu, özgürlük arayışı, arzular, hayatın anlamı gibi temalara değiniyor. Okumadan önce duygusal açıdan hazır hissedilmeli. Kurgu olmasına rağmen felsefe ve psikoloji çok ustaca işlenmiş. Benim gibi felsefeden uzak biri için iyi bir başlangıç olduğunu söyleyebilirim. Diyaloglarda kayboldum, çoğu cümleyi tekrar tekrar okudum ve üzerine düşündüm, kendi düşüncelerimi fark ettirdi bana.
Başlarda Breuer'in saplantısı ve Nietzsche'nin hastalıkları beni biraz yordu ama kitap çok iyi toparlandı bence.
Kesinlikle okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum.
BURADAN SONRASI SPOILER İÇERİR!!!!
.
.
.
Gerçek Friedrich Nietzsche'yi tam anlamıyla tanımasam da kitaptaki Nietzsche'yi ben çok sevdim, felsefesini, acılarını, bunalımını, yalnızlığını paylaştım. Nietzsche ona acıdığımı bilse rahatsız olurdu muhtemelen, ona duyduğum bu empati, onun kendi felsefesiyle çelişirdi çünkü Nietzsche'ye göre acımak ve acınmak bir yanlıştı.
Kitabın sonları benim için kırılma noktasıydı, Breuer'in hipnozu çok güzel bir şaşırtmacaydı. Nietzsche'ye iyileştiğini söylerken ona ihanet ettiğini düşünmesi ve o anki suçluluk duygusu, Nietzsche ve Breuer'in arasında oluşan dostluk, her şeyi birbirlerine itiraf etmeleri, Nietzsche'nin Breuer'in iyileştiğini öğrenince hissettiği kırgınlık, Nietzsche'nin yavaş
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gurur ve Önyargı kesinlikle romantik bir hikayeden daha fazlası, verdiği mesajlar ve karakter dinamikleri çok güzel. Statü farkının evliliği nasıl etkilediğini, kadının toplumdaki yerini, fazla kibir ve gururun insanı nasıl çevreden uzaklaştırabileceğini, önyargının çok yanlış bir şey olduğunu ve gerçeği yansıtmadığını anlatıyor.
Karakterler farklı ve özgündü, çoğuna gıcık olsam da. Tüm kitap belirli karakterler arasında geçtiği için hepsini çok benimsedim ve kitabın içine girebildim. Elizabeth ve Darcy'nin karakter gelişimleri çok güzeldi. Özellikle Darcy gerçekten kalbimi kıpır kıpır etti sonlarda.
Bazı şeylere içim gitti, bazı şeylere de sinir oldum. Balolar olmasına, giydikleri elbiselere, o döneme özgü konuşma tarzlarına, mektuplaşmalarına bayıldım. Böyle şeyler o dönemi anlamama da yardımcı oldu. Ama evde beş kız kardeş varken mirasın erkek çocuk olmadığı için kuzenlerine kalacak olmasına sinir oldum. Kısacası eserin yazıldığı dönemi yansıtması benim çok hoşuma gitti.
Jane Austen'in kalemini de çok sevdim, tam benim aradığım tarzda. Çeviri de gerçekten güzel olmalı ki cümleler çok dolu doluydu. Çoğu cümlesi üzerimde bir etki bırakıyordu, uzun uzun düşündüm.
Kitabın en sevdiğim yanlarından biri de içindeki diyaloglar. Jane Austen mizahi ve zekice bir anlatımla yazmış hepsini ve ben de kitabın içine girip kendi görüşlerimi onlarla konuşmak, tartışmak istedim.
Kitabın benim için tek olumsuz tarafı içindeki romantik sahnelerin bence biraz az olmasıydı. Özellikle son bölümlerde Elizabeth ve Darcy'yi daha çok birlikte görmek isterdim çünkü ikisine de doyamadım. Ama bu haliyle bile yeri çok güzel ve özel.
En yakın zamanda filmini de izleyeceğim.
Agatha Christie'nin okuduğum 2. kitabı. Kadına gerçekten bayılıyorum. En iyi kitaplarından değildir muhtemelen ama çok sürükleyici ve güzeldi. Alakasız olayların birbirine ilmek ilmek bağlanmasını sevdim. Ayrıca kitabın geçtiği mekan ve zaman çok hoşuma gitti.
Gerçekten büyük bir beklentiyle başladım kitaba. Daha önce yazarın "Akhilleus'un Şarkısı" kitabını okumuştum ve kendisi en sevdiğim kitaplar arasında. Ne yazık ki bu kitap benim beklentimi karşılamadı. Öncelikle konusunun aslında iyi olduğunu söyleyebilirim, yazarın kalemi de çok güzel. Beni tatmin etmeyen şey yazarın konuyu işleyiş biçimi. Kitaba ilk başladığımda sevdim, ilk 150-160 sayfa güzeldi. Sonra olaylar çok yavaşladı, durakladı. Ortalarında sıkıldım, sanırım beklentimin başka yönde olmasından kaynaklanıyor. Ben kitabın daha büyük bir olay ve bir hedef hakkında olacağını düşünüyordum ama bunun yerine oldukça sakin ve günlük olayları okudum kitabın ortalarında. Gelgelelim kitabın son 150-160 sayfasını da çok sevdim. Büyük bir potansiyel harcanmış gibi hissettim. Kirke karakterini ve Kirke'nin gelişimini sevdim, yan karakterleri sevdim, kitabın içindeki mitoloji kısımlarını ve verdiği bilgileri sevdim ama kitaba bir bütün olarak bakınca yetersiz buldum. Kitabın büyük çoğunluğunun tek mekanda geçmesinden de olabilir. Sonunu da beğenmedim. Kitabın ortalarında gereksiz şeyleri uzata uzata anlatmış ama sonunda olan önemli olayları 3-4 sayfaya sıkıştırmış yazar.
Kitabın konusu zamanda yolculuk. Yalnız bunu yapabilmek için belirli "gıcık" kurallar var. İçinde 4 farklı hikaye anlatılıyor. Ben ortamı ve karakterleri sevdim. Zaten oldukça kısa bir kitap dili de çok sade. Hatta bu sadeliği beni edebi anlamda pek tatmin etmedi diyebilirim, sanki okurken bir şeyler eksik gibiydi. Yine de ben hikayeleri çok sevdim, kısa olmasına rağmen çok duygu yüklüydü.
