Distopik bir romanın içindeymişiz gibi hissediyorum bazen. Bu kadarı da olmaz dediğimiz her şeyin bir bir oluşunu seyrederken. Daha da kötüsü hiçbir şeye şaşırmayacak kadar duyarsızlaşmaya başlamış olmak, kaynayan kurbağa misali…
Bir bulut olsam,
Sığmasam aleme,
Yağmur olup dolup taşsam,
Bereket olsam,
Ruhu cılız kalmış insanlığa...
Umut olsam
oluk oluk aksam,
Elleri gökyüzünde,
Biçare yüreğiyle
ruhu yorgun,
Küçük bir çocuğun
Kabul olan duası olsam...
Pelin D.E.