"Yine kızacağım arabacı İvan'a, yine tartışacağım, bu arada kendi fikirlerimi söyleyeceğim, yine ruhumun en kutsal şeyleriyle başkalarınınkiler arasında, hatta karımınkiler arasında bir duvar olacak, yine onu korkularımdan dolayı suçlayacağım ve bundan pişman olacağım, yine akılla anlamayacağım neden dua ettiğimi ve dua edeceğim -ama artık hayatım, başıma gelebilecek olan her şeyden bağımsız olarak, bütün hayatım, onun her anı- eskiden olduğu gibi manasız olmamakla kalmayacak, ama ona yerleştirmeye muktedir olduğum iyiliğin tereddütsüz anlamına sahip olacak!" ♡
“Birdenbire acılarının kaynağı ile ruhsal mutluluğunun kaynağının aynı şey olduğunu, yargıladığı, ayıpladığı ve nefret ettiği zaman çözülmez görünen şeyin affedip sevdiği zaman sade ve açık bir hale geldiğini hissetmişti.”