Size şunu hipotez olarak sunuyorum: Sevgi alma ve sevgi
verme yeteneğinden yoksun olan zeka, zihinsel ve ahlaki çöküşe, nevroza ve muhtemelen psıkoza bile yol açar.
Ve ben -merkezci bir amaca odaklanan ve insan ilişkilerini
dışlayan bir beynin, sadece şiddete ve acıya neden olacağını da eklemek istiyorum.
“Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye.
Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğiniz șey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor? Her sabah gördüğüm, daha yolun başında dediğim gencecik oğlan, askerden yeni gelmiş dediğim Selami'nin annesini vurmuş babası sokak ortasında…”
“Bir erkeğin, köpeğiyle, karısıyla
olduğundan daha iyi anlaşması , ona belli saatlerde yiyip
içip aptese çıkmasını, sorulara karşılık vermesini, acılarını paylaşmasını öğretmesi bana doğaya aykırı gibi gelir.”