Emre
@Pelouch
Lisans
Çorum
Amasya
39 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Yorucu
Açıkcası kitabı çok beğenemedim ve zor bitirdim. Karakterlerden kaynaklı içim sıkıldı, kitap yavaş ilerliyor ve okumak yorucu geldi. Çok kafa yoramadığım ve ara ara okumayı bıraktığım için bitirdikten sonra ne anlamam gerektiğini de bilemedim. Sadece bittiğin de derin bir oh çekerek sonunda diyebildim.
Reklam
Merak ediyorum hiç aşklarını böyle yaşayan, böyle seven insanlar oldu mu bu dünyada? Yoksa sadece yazar kendi iç dünyasında yaşamak yada yaşanmasını istediği aşkı sevgiyi mi sundu bize. Günümüz de yaşanan insan ilişkilerine baktığım zaman bu kitap bana çok ütopik gelsede. Anlatılan o naif, içten, yumuşak sevgiyi kıskandım. Eğer bir zamanlar insanlar böyle sevdiyse şayet hep öyle kalsaydı. Günümüzün samimiyetsiz, çıkarcı, aceleci, tatminsiz aşklarına karşı insanın içini ısıtan, umut dolduran bir kitap. Ruhlarımıza dokunan sevgilerin bulması dileğiyle.
‘’Kendinizi bir adamın yerine koymadıkça, o adamın yerinde olmanın nasıl bir şey olacağını anlamaya çalışmadıkça o adamı gerçekten tanıyamazsınız.’’
İnsanların insanlara karşı olan yargılarını, yine insanın insana yaptığı adaletsizliği, farklı olana azınlıkta olana yapılan haksızlığı, bilmediğimiz şeylere karşı olan korkularımızı çocukların gözünden, bakış açısından gördüğümüz. Aslında onlar gibi düşünebilsek bülbülü öldürmememiz gerektiğini anlayacağımız bir kitap. Okuması akıcı ve keyifliydi.
Kitap Nazi Almanyasında yaşayan küçük bir kız çocuğunun hikayesini anlatıyor. Hikayesi hüzünlü başlıyor ve hüzünlü bir şekilde de devam ediyor. Arada okurun içini ısıtan küçük mutluluklar sunmuyor değil tabi. İnsana hangi koşullarda olursa olsun insan olmayı gösteriyor. Okurken yargılandığın karakterlerin aslında düşündüğün kadar kötü olmadığını gösterip seni utandırıyor. Ne şartlarda yaşarsan yaşa ailenin önemini vurguluyor. Para ile alınamayacak hediyeler ile değer verdiğin insanları nasıl mutlu edilebileceğini öğretiyor. Sona doğru çoğu karakterin hikayesi yarım kalması içimi burksada kitap hırsızının hikayesini tamamlayıp onu anlatan kişi ile buluşması insanın yüzünde tebessüm bırakıyor.)
Spoiler İçerebilir
Okuması keyifli idi. İtfaiyecilerin yangın söndürmek yerine yangın çıkarma ironisi hoşuma gitti. Gerçi sadece kitap yakmak ile sınırlıydı. Bilim kurgu bile olsa günümüzde insanların kendi iradesi ile kitap okumayıp, kitapların özetlerine filmlerine itibar etmesi, televizyon yada sosyal medya ile yatıp kalkması kitapta devlet politikası olmuş. Belki günümüzde de öyledir bilmiyorum.
Kitapta en çok hoşuma giden bölüm ise ana karakterin şiir okuduğu sırada diğer karakterlerden birinin anlamasa bile hayatında ilk kez şiir dinlese bile duygulanıp ağlaması. Bazen her insana olur neden olduğunu bilmeden ağlarsın sebebi belki geçmişte yaşadıkların, belki içinde biriktirlerin, belki anlatamadıklarındandır. Sebebi her neyse kitap bu duyguları gün yüzüne çıkarabiliyor, insana insan olduğunu hatırlatıyor. Bunu farkettim. Sonuç olarak kitap güzel bir şey kıymetini bilelim:)
Reklam
Reklam