Ahmet CESUR
@Pensador
En büyük hayalim; insanlığın, fikirlere saygısızlığın en büyük suç sayıldığı bir zamana evrilip, bir kere var olmalık bu hayatta tamamen özgürleşmesi.
Şu anda okuduğu kitaplar
Âdem uyumaktadır. Uyanık olsaydı, kaburga kemiğini esirgerdi. Âdem’in, yanında bir eşe ilişkin geçici isteğinin bir yazgıya dönüşmüş olması ne kadar yazık! Tanrı’nın iyi niyeti, Âdem’in yaratılışıyla birlikte son bulmuştur. O andan başlayarak Âdem’e kendi yapıtı gibi değil, bir yabancı gibi davrandı. Onu bulutlardan daha çabuk geçip giden sözlere ve ruhsal durumlara itti; saçma isteklerini sonsuzluğa dek taşımaya zorladı. Âdem’in bu istekleri, daha sonra insanoğlunun içgüdülerine dönüştü.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan kör geçer yaşam yollarından. Çevremizde bulunan korkunç yoksulluğun ne kadar azını görüyoruz aslında!
İçimizi kemiren yıkım, insanın iliğine işlemiş olan acımasızlıktır, tümümüz, bu zehirle can vereceğiz. Bizden sonra geleceklerin vay haline! Onların işi bitik; bizden bir milyon inanç şehidi ile ikinci milyonu tamamlamakta kullanacakları işkence aletlerini devralacaklar.
Her zaman bir şeyimiz eksiktir gibi geliyor bize, gelecektir de. Yeteri kadar yaşadığımızı yaşadığımız yıllar, günler değil ruhumuz belirler.
Yaşayan insan, birçoklarına yararlı olan insandır, kendisinden yararlanan insandır. Bir köşeye çekilip uyuşuk kalanlar, evlerinde mezarda gibi yaşarlar. Bu kimselerin kapılarındaki mermere şöyle yazsan yeridir: ÖLMEDEN ÖNCE ÖLMÜŞLER.