Bir gün Instagram'da gezinirken bir söz çıktı önüme: “Bir ilaç veriyorlar bana seni unutmam için, delirmiş olmalılar.” Bu kitabı bu söz için aldım.
Spoiler:
Kitap kapağında da dediği gibi başta dümdüz bir roman karakteri gibi, fazla sıradan bir karaktere bir kız (İzmarit) bir mesaj atıyor,ve konuşmaya başlıyorlar. Erkek, kızdan etkileniyor çünkü annesinden görmediği sevgiyi ondan alıyor. Kimsenin onun hakkında bilmediği şeyleri kız biliyor (biraz Amelie filmi havası veriyor değil mi? :)). Sonra artık konuşmalarını okuyoruz ve maalesef sonu kötü biten kitaplardan biri oluyor.
Kitabın finaline yorumum, yazarın yazdığı bir sözden alıntılıyorum (sayfa 157):
“Şaka mı bu final? Hangi yetimin hakkını yedik biz? Reva mı bu yaşananlar?”
"İnsanlar kırıcıydı, kitaplara kaçtık; ya bu kitapta kırdı beni." :D