Sümeyye Aslan
@Pereda
10 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ezilmişliği Meslek EdinenlereRoman
Pınar kür bu kitaba ilham olan haberi gördüğünde 21 yaşındaymış. Ben de bu kitabı okurken 21 yaşındayım. Haberi gördüğü andaki dehşeti sarsıntıyı bire bir aktarmış romanına.
‘Mutluluğun romanı olmaz romancının nihai amacı insanları mutlu kılmak değildir. Yazarlar iyi insanlar değildir iyi olmak isteseler giderler doktor olurlar öğretmen olurlar hemşire olurlar insanlara faydaları dokunur’ demiş bir röportajında. Sizi rahatsız etmeye geldim diyen bir kitap kesinlikle. Kitabın yasaklanmasının ardından Pınar Kür’ün savunması da eklenmiş kitabın son sayfasına orada da söylüyor ‘Romanımda çarpıcı, sarsıcı, rahatsız edici bazı sahneler olduğunu kabul ediyorum. Ancak, sanatın, edebiyatın işlevlerinden biri de zaten budur: Okuru sarsmak, uyarmak, rahatını bozarak o güne değin farkında olmadığı ya da yeterince önem vermediği birtakım gerçekleri algılamasını, kavramasını sağlamak. ‘
Yazar Sivas ağzı için çok çalıştığını söylüyor ama şive zaman zaman diğer şivelerle karışmış ayrıca hangi yörük kızı Allah yerine tanrım der ki? Bu ülkenin ateistleri bile ağız alışkanlığından inşallah maşallah diyor. Neyse zaten kültüre hâkim olmadığından hikayeyi köyden şehre çekmiş. Allah lafzından korkmasını da kitabın 79’da yazılmış olmasına veriyorum.
Bilinç akışıyla yazılmış kitaplara bayılırım. Burada iki kişinin bilinç akışını okuyoruz. Pınar Kür’ün katıldığı bir podcaste çoklu bilinç akışının yapıldığı tek kitap olduğunu söylüyor ama bence Zeynep Kaçar’ın kabuk romanı da bu çoklu bilinç akışı tekniğine örnek verilebilir. Seray Şahin’in Antabus kitabına da benziyor. Benziyor diyorum ama Antabus da Kabuk da asılacak kadından sonra yazılmış. Zamanında yasaklanması ve türünün ilk örneklerinden olması hasebiyle de önemli bir kitap diğer iki kitaba da esin kaynağı olmuş olabilir.
Hedeflediği
Reklam
Göçüp Gidenler KoleksiyoncusuHikaye
Benim naçizhane yazmaya çalışan bir okur olarak düştüğüm bir yanılgı var. Yazar kendinin dışında bir şey yazamazmış gibi hep otobiyografik ögeler arıyorum eserin içinde. Çok keyiflidir de bu benim için, bulmaca çözer gibi yazarın hayatını çözmeye çalışırım, ip uçları ararım eserlerde. Şermin yaşar benim bu arayışımla pinpon topu gibi oynadı. O kadar çeşitli karakterlerin öykülerini barındırıyor ki kitap. Ana karakter bir öyküde genç bir kız, bir öyküde sevdalı bir delikanlı, bir öyküde çenesi düşük kontrol manyağı bir teyze, birinde aileyi batıran enişte, bir öyküde hurda bir araba… Bu beyhude arayışıma ister istemez son vermek durumunda kaldım. Böyle olunca metinle baş başa kaldık, yazar bile aradan çıkmış oldu. Sadece metne ve ondan alacağım edebi hazza odaklandığım için daha iyi bir okuma olduğunu düşünüyorum.
Şermin yaşar duygularımla da aynı şekilde oynadı. İnsan profili çeşitliliği beraberinde hikaye ve duygu çeşitliliğini de getiriyor haliyle. Bir hikayede boğazımız düğümlenirken bir diğerinde neredeyse kahkaha atabilecek duruma gelebiliyoruz.
Hikayeler ve karakterler birbirinden çok bağımsız ama hepsinin ortak bir paydası var o da kaybetmek. Bazen direkt ölümün hikayesini okuyoruz, bazen bir değer kaybının, bir bağın kopuşunun, bir ayrılığın, bazen kaybetme korkusuyla sıkı sıkı tutunmanın.
Hikayeler kısa, portreler çok bizden ve kolay okunan bir dille yazılmış kitap o yüzden bir çırpıda bitirebilirsiniz. Yaklaşık iki yıldır süren sürüncemeli bir reading slumptan çıkarttı hatta okuma alışkanlığıma ivme kazandırdı bile diyebilirim.
Kitabı bitirmemin ardından kitabı aldığım arkadaşıma da portrelerin çok çeşitli olmasına ve otobiyografik hiçbir çıkarımda bulunamamın şaşkınlığını anlatıyordum ki arkadaşımdan Şermin Yaşar’ın küçükken dedesinin bakkalında çıraklık