"Yâ Rab belâ-yı aşk ile kıl âşinâ beni
Bir dem belâ-yı aşktan etme cüdâ beni."
Bir âlimin sohbeti, yaralı kalbleri tedavi eder. Fakat bir arifin sohbeti, ölmüş kalbleri diriltir.
Nerde demokrasi orda elinden tutulup öne çekilen bir seme, nerde demokrasi orda bir bi tarafı açıklık. Üstelik ihtiyaç sahibinin önünde de değil, başka bir demokratın önünde. Bizim azarlandığımız yıllarda memlekete demokrasi demek ki tam yerleşmemişti,
Otuz sekiz yaşındaydım. Kendimi hayatım her ne ise onun orta bir yerinde hissediyor, bundan da büyük bir acı duyuyordum. Daha genç olsam acaba değişebilir mi?