— Ben de şiir yazıyorum, insanlara rağmen.
— Neden insanlara rağmen? Oysa insanlar için olmalı.
— Yok ya? Niye?
Bir kinaye gülüşle kaldırdı şarap kadehini Kadın. Demek
tartışacağız. Demek sözcükleri ayıklayıp seçip savuracağız birbirimize.. Ne güzel. Ne sıcak.
Bir çocuksun sen, bedeviler gibi ezberindeki şiirlerle bulmak zorundasın çölde yitirdiğin yolu; yeryüzü şenliğinin azımsanamaz bir parçasıdır yaktığın ateş, kıvrıldığın dönemeç, açtığın şemsiye, kucakladığın yaşlı ağaç; iyi çocuksun; tuhaf çocuksun.
Sevgili çocuk
Biliyorsun ben hangi şehirdeysem Yalnızlığın başkenti orası
Bir de yine sevgili çocuk
Biliyorsun kişi tutkularıyla
Yalnızlığını adlandırıyor o kadar
Ve kaybetmek daha güç bulamamaktan Sen yüzüne sürgün olduğum kadın
Kardeşim olan gözlerini unutmadım
Çocuğum olan alnını sevgilim olan ağzını Dostum olan ellerini unutmadım